Panamericana

Reisverslag 59 – Het begin van deel 5 van onze reis door Zuid Amerika.

2012-01-24T16:34:00.000+01:00

Half januari zijn we begonnen aan de laatste etappe van onze reis door Zuid Amerika. We gaan dan van Lima in Peru, via Ecuador, naar de havenstad Cartagena in het noorden van Colombia. Bij terugkomst vonden we, niet geheel onverwacht, de Camper zoals we die een paar maanden eerder achtergelaten hadden. Het leek er zelfs op dat de paar maanden rust de Camper goed gedaan had. De schuifdeur sloot weer zoals het behoort en zelfs de fan boven het bed draaide weer zonder problemen. Er was één uitzondering. De waterpomp van het toilet, die tot het laatste moment gewerkt had, bleek de geest te hebben gegeven.

Bij aankomst in Lima hadden we nog maar 7 dagen om met de camper het land uit te rijden omdat de 90 dagen tijdelijke invoer voor de Camper dan afliep. De dichtstbijzijnde grensovergang naar Ecuador was ongeveer 1200km, dus dat zou geen probleem moeten zijn maar we wilde onderweg natuurlijk ook nog wat zien. Wij kozen voor ruinens van Chan Chan in Trujillo en het Sipán museum in Lambayeque bij Chiclayo.

We namen afscheid van Lima met een hapje bij Tony Roma’s in het Larcomar center in Miraflores, bij het ondergaan van de zon boven de oceaan.

Het Chan Chan complex was gebouwd rond 1300 AD. Het complex bestrijkt een gebied van ongeveer 36 km² en tijdens het hoogtij van het Chimú rijk woonde er naar schatting 60,000 mensen. Chan Chan bestond uit 9 steden waarvan er één, Tschudi, is gerestaureerd. Van de rest is niet veel meer over omdat de steden geheel waren opgetrokken uit leem dat door de zware regens en de El Ninõ overstromingen door de jaren heen is weggespoeld. Het goud en zilver in de steden verdween met de komst van de Spanjaarden in de 15^de eeuw.

Tschudi, omgeven door een muur van meer dan 10m hoog. Uit onderzoek naar de bouwconstructie van de stadsmuren bleek dat deze zodanig gebouwd waren dat ze bestand waren tegen aardbevingen.

In het “MuseoTumbas Reales de Sipán” is hoofdzakelijk de inhoud te zien van de graftombe van de “Lord of Sipán” dat volledig intact ontdekt werd in 1987. Het wordt gezien als de belangrijkste archeologische ontdekking van de laatste 30 jaar en is te vergelijken met de ontdekking van de graftombe van Tutankhamun in Egypte in 1922. Het is een graftombe uit het Moche tijdperk van 100 tot 500 AD.

Het prachtige museum van de “Lord of Sipán” is gebouwd in de vorm van een Piramide waarin destijds ook de graftombes waren ondergebracht. Het werd geopend in 2002. Het museum is werkelijk uniek omdat de volledige inhoud, van de onschatbare waarde aan goud en zilver van de graftombe, op een fantastische wijze wordt getoond.

Jammer genoeg mocht er in het museum niet worden gefotografeerd.

Dit is een foto van de oorring van de “Lord of Sipán” die aan de gevel van het museum hangt.

In werkelijkheid heeft deze gouden oorring een diameter van ongeveer 8cm.

De 1200km lange weg van Lima naar Ecuador gaat praktisch geheel door een woestijn gebied.

Af en toe kom je, langs de rivieren die vanuit de Andes naar de oceaan stromen, groene vruchtbare gebieden tegen. Soms is er zelfs zoveel water beschikbaar dat er rijstvelden zijn aangelegd en er ook suikerriet groeit. Maar een paar honderd meter verder is het dan weer een kale woestenij.

Veel mensen vragen zich af waar wij overnachten in Zuid Amerika omdat er bijna geen campings zijn en het niet altijd overval veilig genoeg is om zo maar willekeurig ergens te gaan staan. Op de eerste plaats doen we ons huiswerk door op het internet te kijken waar andere camperaars hebben overnacht. Maar helaas heeft iedereen andere criteria voor het uitzoeken van een plaatsje. Wij willen ons vooral veilig voelen en als het dan ook nog een leuk plaatsje is dan is dat een bonus. Op onderstaande collage staan 4 van de overnachtingplaatsen van afgelopen week.

We stonden o.a. op de beveiligde parkeerplaats van het museum in Lambayeque, tussen de vrachtwagens en het wasgoed op een 24 uur bewaakte parkeerplaats in Piura, op het kampeerterrein van Hospedaje “Huanchaco Gardens” in Huanchaco en op de parkeerplaats van “El Descando Hostal” in Catacocha.

Ook in Ecuador zijn we zoals gebruikelijk weer welkom.

Reisverslag 58 – Lima – Cordillera Blanca - Lima

2011-12-07T01:20:00.000+01:00

Bij aankomst in Lima hadden we nog wat tijd over, voor we weer naar huis zouden vliegen, en besloten we om naar het Cordillera Blanca gebergte in de Andes te rijden. In de Cordillera Blanca zijn, in een relatief klein gebied, meer dan 30 permanent met sneeuw en ijs bedekte bergen met een hoogte van rond 6000m. Of we er veel van zouden zien was een gok want november is het begin van het regenseizoen.

Op weg naar de Cordillera Blanca vonden we halverwege op ongeveer 250km van Lima een mooi gelegen camping bij Medio Mundo, direct aan het strand van de Pacifische Oceaan.

Duizenden van deze gevaarlijk uitziende beesten liepen er over het strand bij Medio Mondo.

De zonsondergang over de Pacifische Oceaan.

Tijdens het regenseizoen sneeuwt het in de Cordillera Blanca. Naarmate we hoger kwamen op weg naar de Cordillera Blanca, veranderde het weer en bij het hoogste punt (4100m) reden we dan ook door de natte sneeuw.

Een panorama van Huaraz, de grootste stad in de Cordillera Blanca. Een maandje eerder hadden we hier rondom 6000 m hoge bergen kunnen zien.

Alleen vroeg in de morgen kwam er even een mooie berg in Huaraz te voorschijn.

In Huaraz stonden we op een heel veilig plekje bij hotel “Santa Cruz”. Of deze hoge hekken werkelijk nodig zijn kunnen we niet beoordelen maar het geeft je wel een goed gevoel.

Via een heel slecht en smal pad kwamen bij deze “Mirador”, het uitzichtpunt over Huaraz.

In de Cordillera Blanca wordt elk stukje land benut en nog met primitieve middelen bewerkt.

Vanuit Yungay kan je excursie maken naar de Lagunas Llanganuco, twee mooie meren die je kan bereiken via, een steile, 25km lange, onverharde weg. We hadden hier-en-daar naar de toestand van de weg gevraagd en iedereen zei dat het voor ons geen elk probleem zou zijn. Na 10 km zijn we omgedraaid omdat de weg zo slecht was dat we het onverantwoord vonden verder te rijden.

In Caraz gaat er een 30 km lange weg naar Laguna Parón, het grootste meer in de Cordillera Blanca, op 4200 m. We namen een taxi om er naar toe te gaan omdat we geen vertrouwen meer hadden in de informatie over de toestand van de bergpaden. Op het smalle pad kwamen we een nogal grote tegenligger tegen. Op de terugweg had de bulldozer zoveel losse grond met grote stenen op het pad geschoven dat we vast kwamen te zitten.

De kleur van het water van Laguna Parón (http://en.wikipedia.org/wiki/Lake_Par%C3%B3n) en de omgeving, op 4200 m, was werkelijk uniek.

Het meer wordt omgeven door 6 bergen van rond 6000 m. Helaas werkte het weer niet mee en hebben we niet veel van deze bergen zijn.

Bij beter weer had Ria het uitzicht op de rechtse foto gehad. Aan het meer ligt ook de piramidevormige “Artesonraju” berg, waarvan beweerd wordt dat deze, met het meer, gebruikt is voor het maken van het logo van “Paramount Pictures”.

In de Cordillera Blanca en op een paar plaatsen in Bolivia komt de zeer zeldzame “Puya Raimondii” plant voor. (http://en.wikipedia.org/wiki/Puya_raimondii). Het duurt ongeveer 100 jaar voordat deze plant bloeit met wel 20,000 bloemetjes. Dit gebeurt maar één keer en dan sterft de meer dan 10 m hoge plant.

In het “Parque Nacional Huascaran” leven de boeren en vooral de veehoedsters onder hele primitieve omstandigheden. De hutjes zijn gebouwd met materiaal dat in het park voorkomt: stukken rots, bladeren van de “Puya Raimondii” plant en droog gras. De deur wordt gevormd door een stapel stenen.

Op ongeveer 100 km ten noorden van Lima ligt, te midden van een droge kale woestenij, het “Reserva Nacional de Lachay”. Het 5070 hectare grote park heeft een microklimaat en het vocht uit de zeemist heeft voor een unieke plantengroei gezorgd. Ondanks de mist hebben we er urenlang met plezier gewandeld.

Bij terugkomst in Lima hadden we nog tijd over om door de aangename wijk “Miraflores” te wandelen en Picarones (http://en.wikipedia.org/wiki/Picarones) te eten van Mary.

Is dit niet wat overdreven om zo’n mooie deur te gebruiken om je tuin in te gaan? Of zou de bewoner uitbreidingsplannen hebben?

In dit deel 4 van onze reis door Zuid Amerika zijn we in Uruguay begonnen en via Argentinië en Brazilië naar Peru gereden over een afstand van iets meer dan 10,000 km.

Met deze kerstcollage uit Lima wensen wij al onze bloglezers:

Prettige Kerstdagen en een Voorspoedig 2012

In de tweede helft van januari beginnen we aan deel 5 van onze reis en gaan we, noodgedwongen in rap tempo, over de Panamericana, richting Ecuador.

Reisverslag 57 – van Nasca naar Lima.

2011-11-24T02:14:00.008+01:00

Onderweg van Nasca naar Lima waren er nog een aantal leuke dingen te zien en te doen. O.a. in de oase Huacachina, het Reserva Nacional de Paracas en Islas Ballestas.

Huacachina is een klein dorpje dat rondom een meertje ligt, te midden van enorme hoge en uitgestrekte zandduinen.

De standaard excursie in Huacachina is om met een grote buggy de duinen in te gaan en onderweg te sandboarden. Dat laatste zagen we niet zitten maar de buggy tour wel. Dat de buggy tour een soort “rollercoaster” tour werd hadden we niet verwacht. De chauffeur vond blijkbaar dat hij de steilste stukken op moest zoeken en dat het vooral hard moest gaan. Ik was oorspronkelijk niet van plan om met het sandboarden mee te doen maar toen meer dan de helft van de jongeren op hun buik in plaats van staande de duin afgingen heb ik me toch overlaten halen om mee te doen.

Huacachina, in het morgenlicht.

Het “Reserva Nacional de Paracas” is een enorm groot gebied. Maar de toeristen bezoeken vrijwel alleen het schiereiland. Het bestaat uit rotsen en zand en er groeit vrijwel niets. De kustlijn is wel aantrekkelijk maar dan moet het bij voorkeur wel helder weer zijn en dat komt niet veel voor. Er zijn op het schiereiland ook een paar plaatsen waar je mag kamperen. Toen we op één van die plaatsen stonden, op het parkeerterrein van het informatiecentrum, kwam de nachtwacht ons vragen om bij zijn kantoortje te komen staan want dat zou toch veiliger voor ons zijn. We begrepen niet waarom maar hebben het toch maar gedaan.

De kustlijn van het “Reserva Nacional de Paracas” met onder ander het rode strand. Hier was het absolute verboden om de rode steentjes mee te nemen.

We hebben hier een tijd lang staan kijken hoe de enorme golven op de rots beukten en het water dan met een groot aantal watervalletjes weer van de rots afstroomde.

Het dorp Paracas ligt 3km van de ingang van het natuurgebied en bestaat bijna volledig uit souvenirwinkeltjes en restaurants. Dagelijks zijn er veel toeristen in het dorp omdat hier de boten vertrekken naar de Ballestas eilanden.

De Islas Ballestas worden ook wel de “poor man’s Galapagos” genoemd omdat je voor een paar centen op korte afstand van de kust een grote variëteit en vooral ook hoeveelheid aan Wildlife kunt zien. Een verschil met de Galapagos is o.a. dat je niet aan land mag maar de dieren vanuit de boot moet bekijken.

Op weg naar de eilanden varen de boten langs een enorm figuur dat op een berg helling van het schiereiland van Paracas in aangebracht. (dit is een internet foto omdat de figuur bij ons praktisch niet zichtbaar was door de weersomstandigheden) Het is 150m hoog en 50m breed. Over door wie het is aangebracht, wat het voor moet stellen en het doel ervan is niets met zekerheid te zeggen. http://en.wikipedia.org/wiki/Paracas_Candelabra

Een snelle boot brengt je in een half uur naar de eilanden.

Af en toe was het “file-varen”, omdat, om een of andere reden, de boten ongeveer gelijkertijd vertrekken uit de haven van Paracas.

Humboldt penguins.

De hoeveelheid vogels is enorm. Deze berg ziet er letterlijk zwart van.

Op weg terug, in de buurt van de haven, lieten de dolfijnen zich zien.

Lima, de hoofdstad van Peru, is een grote uitgestrekte stad met 8,5 miljoen inwoners. We waren er al eerder geweest in 2000 en ook nu verbleven we weer in de wijk Miraflores op 5 minuten lopen van de Costa Verde (kust). Met als verschil dat we toen in een hotel sliepen en nu in de Camper op een veilige plaats bij een Hostel.

Aan de Costa Verde in Miraflores ligt ook het “Parque de Amor”. Dit vrijende paartje kan er maar niet genoeg van krijgen want ze lagen er in 2000 ook al.

Half november waren hier en daar de kerstversieringen al te zien.

Dit is ons mooie en veilige plaatsje in Miraflores. Eigenlijk vreemd dat er zo’n plaatsje bestaat in een straat met ambassades en dure appartementen.

Deze mannen, die in het hostel verbleven, waren erg geïnteresseerd in onze Asian Tour van 2008. Ze werken bij Boeing Aircraft in Seattle en waren er samen een weekje tussenuit om de Inca trail te lopen naar Machu Picchu.

Het Plaza de Armas ziet er mooi uit met de grote gele gebouwen en de grote houten erkers.

Reisverslag 56 – van Cusco naar Nasca.

2011-11-18T00:01:00.001+01:00

Na 2000 en 2010 (reisverslag 35) waren we nu voor de derde keer in Cusco. Het was niet de bedoeling maar Cusco ligt op de route naar Nasca. Bovendien is het een aangename stad om een paar dagen door te brengen, tenminste als je geen gezondheidsproblemen krijgt tengevolge van de hoogte. Er is een camping met WiFi etc. op loopafstand van de stad. In tegenstelling tot de vele andere buitenlanders in Cusco hielden wij ons alleen bezig met praktische zaken zoals autoverzekering en LPG. Wij hadden noodgedwongen al meer dan 700km in Peru gereden zonder autoverzekering en waren blij dat we, wel met wat moeite, een W.A. verzekeringen konden afsluiten. Ook het opvullen van onze LPG tank was in Cusco geen probleem. Veel auto’s in Peru rijden immers op LPG.

Zoals gebruikelijk zochten we een leuk plaatsje om te lunchen en zagen het mooie grasveld bij het Tarawasi inca bouwwerk. Toen we een toegangskaartje kochten vroeg de man of we daar ook niet wilde overnachten. Het was wel wat vroeg maar de verleiding was te groot om het aanbod af te wijzen. In de muur zaten meerdere zevenhoekige stenen en het blijft een raadsel hoe de inca’s deze stenen zo precies pas hebben kunnen maken. Je kan zelfs geen mes tussen de voegen steken.

Tijdens onze gebruikelijke koffiepauze stopte de Zwitsers uit Bern die we al eerder in Cusco gezien hadden. We wisselde een paar kampeer opties uit voor onderweg naar Nasca. Zij zijn met hun nieuwe Ford pick-up bepaald niet gespaard gebleven van technische problemen. In Chili hebben ze een nieuwe versnellingsbak in moeten vliegen en al twee keer is het chassis gebroken.

Op weg naar Nasca reden we vier keer over een pas van meer dan 4500m. Bijna 300km lang reden we op een hoogte van gemiddeld 4000m. Slechts één keer was er een afdaling naar ongeveer 3000m naar de stad Puquio.

Puquio.

De inwoners van Puquio willen zich allemaal graag wassen en ook de was doen met schoonwater. Daarom gaan veel mensen te voet, met riksja en auto de berg op om het water in het beekje te gebruiken voordat anderen dat doen.

Na Puquio gaat het weer berg op en is het landschap nog groen.

Typisch dorpje in de Andes boven 4000m waarvan je, je afvraagt waar leven deze mensen van in deze kale woestenij? Je ziet wel wat lama’s en alpaca’s lopen maar de grond is niet geschikt voor landbouw.

Voor de allereerste keer hebben we iemand in Peru zien bedelen. Deze oude vrouw stond, in een eenzaam gebied, met haar hoed in de hand langs de kant van de weg. Wie zou er dan niet stoppen?

In de Andes wordt het vee verzameld in met stenen gebouwde afrasteringen

We hadden bijna alpaca vlees voor de barbecue gehad.

Als in de Andes een nieuw huis klaar is geven familie en vrienden deze versieringen om op het dak te zetten. Hiermee wensen ze de nieuwe bewoners “good luck”.

Dit is wel een heel bijzonder mooi staaltje van huisvlijt.

De lange afdaling naar Nasca door een woestijn landschap.

Deze vogeltjes lieten zich regelmatig zien in de tuin rond de camper in Nasca

In de directe omgeving van Nasca en Palpa staan grote mysterieuze lijnen in de woestijn. Het vervelende is, dat je alleen vanuit de lucht de figuren kan zien die met die lijnen gemaakt zijn. De meeste figuren dateren uit de Nasca periode van 200 tot 600 A.D. Maar waarom tekende het Nasca volk deze figuren in de woestijn en wat is het nut als je ze alleen vanuit de lucht kan herkennen? Deze vragen konden tot nu toe niet beantwoord worden al zijn er een aantal theorieën en speculaties.

De figuren vanuit de lucht bekijken is de laatste jaren niet zonder risico geweest. Met enige regelmaat stortte er namelijk een vliegtuigje neer. Het risico zou kleiner zijn geworden omdat de regels aangescherpt zijn en de “cowboys” niet meer mogen vliegen. De Zwitserse camperaar uit Bern grapte dat hij graag foto’s van de lijnen wilde hebben maar dat zijn vrouw ze dan zou moeten maken. De figuren heeft men over de jaren namen gegeven. Of ze juist zijn weet niemand. De linkse foto stelt een kolibrie voor en is 97m lang. De handen op de rechtse foto zijn 50m groot.

Om iedereen de gelegenheid te geven een figuur enigszins vanuit de lucht te zien heeft men een aantal kilometers buiten Nasca een toren gebouwd. De bovenste foto laat zien hoe je de handen uit de voorgaande collage vanaf de toren kan zien.

De Duitse Maria Reiche heeft bijna 50 jaar onderzoek verricht naar de betekenis van de lijnen en Peru heeft het waarschijnlijk aan haar te danken dat de lijnen behouden zijn gebleven.Ze stierf in 1998 en is in de tuin van haar woning begraven. Haar woning en werkruimte zijn nu een museum.

Deze figuren, ongeveer 50km ten noorden van Nasca langs de Panamericana, stellen een moeder met haar kinderen voor. De figuren dateren uit het Paracas tijdperk, tussen 600 en 200 B.C.

Reisverslag 55 – van de grens naar Cusco.

2011-11-12T22:08:00.001+01:00

Zodra we in Peru waren heette de nieuwe weg niet langer de Estrado do Pacifico maar de Interoceanico Sur. Dit geeft aan dat de nadruk bij Brazilianen ligt op hun een verbinding met de Pacifische Oceaan en bij de Peruanen als een verbinding tussen de twee oceanen.

Na 225km door een regenwoud gereden te hebben gingen via de nieuwe brug (juli 2011) over de Rio Madre de Dios en kwamen in Puerto Maldonado aan.

Wij hadden er op gerekend om in de buurt van het vliegveld bij de Inãpari Lodge te kunnen overnachten. Deze had namelijk een kampeerplaats volgens Lonely Planet. Helaas was ons boek van 2000 (toen we voor de eerste keer Peru bezochten) en bleek de Inãpari lodge niet meer te bestaan. Omdat we geen ander adres hadden en toch dicht bij het vliegveld waren dachten daar wel op een parkeerterrein te kunnen overnachten. Eerst ging dat niet, toen weer wel, toen weer niet, tot er een man in een mooi uniform bij kwam en zei dat hij het wel voor ons zou regelen dat we er konden parkeren. We vonden vreemd dat er allerlei papieren moesten ingevuld en dat er van alle kanten foto’s van de camper werden genomen. Maar het werd duidelijk toen wij de sleutels moesten afgeven. Hun zouden namelijk voor ons op de camper passen maar we mochten er niet overnachten.

Toen deze man zoveel foto’s van onze camper maakte, vonden wij dat we ook maar een foto van hem moesten hebben.

Tijdens het geharrewar op het vliegveld had iemand gezegd dat het misschien wel bij Hostal Espãnol zou lukken om te parkeren. De dame bij de receptie was erg vriendelijk maar ze dacht niet dat het mogelijk was om de camper te parkeren maar ze zou het navragen. Het werd snel donker en we hadden we een oplossing nodig. Nee, zei de dame uiteindelijk we laten alleen onze gasten hier parkeren. “Dus als we hier een kamer huren mogen we parkeren” zei ik. “Ja” was het antwoord. “En wat kost een kamer”? “30 Soles per nacht” (Euro 8,00). Dus betaalde wij 30 Soles en parkeerde de camper. We hebben er even aan gedacht om ook werkelijk de kamer te benutten. Maar toen we de deur open deden en er een grote zwarte kever boven het bed rond zagen kruipen was de beslissing snel genomen.

Ook in Puerto Maldonado werd gewaarschuwd voor Dengue (knokkelkoorts). Het is wel typisch dat de reisadviezen voor Zuid Amerika zich steeds op Malaria concentreren, terwijl dat in het continent zelf de nadruk op dengue ligt. Misschien komt het doordat de pharmaseutische industrie hier niets aan kan verdienen.

Ria’s favoriete vervoermiddel in Maldonado.

Maldonado zelf heeft de toerist niet veel te bieden maar het is een excellent uitgangspunt voor een bezoek aan één van de vele Jungle Lodges langs de Rio Madre de Dios en de Rio Tambopata. Wij kozen voor een driedaagse tocht naar de Wasai Tambopata Lodge. (http://www.wasai.com/)

Het startpunt van onze tocht was in de Wasai Lodge in Maldonado. Vanwaar je ook een mooi uitzicht hebt op de nieuwe brug.

We hadden nog wat tijd over en de gids nam ons mee naar de lokale markt. Interessant was om te zien uit welke enorme grote vruchten de brazielnoten komen. http://nl.wikipedia.org/wiki/Paranoot

Na een mini-bus ritje van drie kwartier en twee uur met een snelle speedboat over de Rio Tambopata kwamen we bij de lodge aan. Voor twee personen namen ze wel erg veel toiletpapier mee. We begonnen te twijfelen aan de hygiëne in de lodge.

Sommige boten die we onderweg tegenkwamen waren zo zwaar beladen dat de speedboat snelheid moest minderen.

Grote dieren zagen we niet tijdens de “jungle walk” maar de kleintjes waren ook interessant zoals de Uilvlinder. http://nl.wikipedia.org/wiki/Caligo_eurilochus. Ria geeft aan hoe groot de stam van deze boom is. Maar ja, dan moet je natuurlijk wel Ria kennen. In de kleine torentjes groeien de larves van de Cicada. http://en.wikipedia.org/wiki/Cicada.

Tijdens de nacht wandeling zagen we o.a. een http://en.wikipedia.org/wiki/Tarantula, een wandelende tak en de lichtgevende Click Beetle. http://en.wikipedia.org/wiki/Click_beetle.

De Wasai Tambopata Lodge. Het was er erg rustig. We zagen er nooit meer dan 3 of 4 andere gasten.

Een belangrijk onderdeel was het bezoek aan de zogenaamde Clay Lick. Voor zonsopgang moesten we op stap om de Macaws van de klei te zien genieten. http://en.wikipedia.org/wiki/Macaw . De klei neutraliseert de deels giftige vruchten die de Macaws graag eten.

We bezochten ook de tuin van de overburen: het El Gato Guest House.

We waren eigenlijk naar het El Gato Guest House gegaan om daar bij de waterval te zwemmen. De gids ging voor op maar voordat hij het water bereikte zakte hij tot over zijn knieën in de modder. Het zag er even naar uit dat hij eruit getrokken zou moeten worden.

Een witte (buik) kaaiman.

In twee dagen reden we de 500km van Maldonado naar Cusco. De tweede dag was het heel slecht weer. Veel regen en zelfs natte sneeuw. Daardoor hebben we helaas weinig van dit deel van het Andes gebergte kunnen zien. We moesten de tot nu toe hoogste pas over van 4725m en later volgde er nog twee van over de 4000m.

Dit is niet wat je misschien denkt, het Hilton hotel in Peru. Tijdens verkiezingscampagnes worden er in Peru geen posters geplakt maar worden er veel huizen besmeurt met verf. Deze kandidaat heette geen Hilton maar Hilthon. Foutje!

Pas bij de laatste afdaling richting Cusco werd het droog.

Reisverslag 54 – van de Pantanal naar de grens met Peru.

2011-11-04T00:08:00.002+01:00

Van Helen, de receptioniste op Pousada Piuval in de Pantanal, hadden we de tip gekregen om het stadje Vila Bela da Santissima Trinidade te bezoeken op weg naar het noorden van Brazilië. Het was een omweg van 170km maar het zou het waard zijn. We konden met de camper overnachten in de tuin van hotel Cascata waar haar vriendin Sandra werkte. Ze gaf ons ook het telefoonnummer van Justino die een goede gids zou zijn. We hadden niet tegen Helen gezegd dat we ook daadwerkelijk het stadje zouden bezoeken maar niettemin was het voor Sandra geen verrassing toen er plotseling een camper voor het hotel stond. Justino kwam ook gelijk opdraven en bleek een hele hartelijke en behulpzame man te zijn maar naar later bleek geen goede gids. Er waren ook nogal wat spraakverwarringen door zijn wel erg gebrekkig Engels. Of was het misschien omdat wij geen Portugees spreken?

Vila Bela was de eerste hoofdstad ( nu Ciuabá) van de provincie Mato Grosso en daar zijn de inwoners nog steeds trots op. Op het marktplein staat een enorme grote staalconstructie met eronder een niet meer herkenbare hoop stenen van een kerkje uit de 18^de eeuw.

De tuin van hotel Cascata. Er was WiFi waar wij gretig gebruik van maakte, maar om stroom te hebben moest ik bij een hotelkamerdeur gaan zitten. De vogel, een cuckoo, is een hele moderne vogel want het lijkt wel of zijn veren altijd nat zijn en vol met gel zitten.

De enige waterval die Justino ons kon tonen (we hoorde later dat er veel meer waren) was de “Cascata dos Namorados” in het “Parque Estadual Ricardo Franco”. De waterval stond praktisch droog maar ja dat kan je Justino niet aanrekenen, dat heeft met de tijd van het jaar te maken. Voor we weg gingen, reden we ook nog even langs Justino’s huis om zijn zoontje op te halen en eten en drinken. Toen we de hoeveelheid zagen maakte we ons even zorgen omdat wij geen eten bij ons hadden en voor ons samen maar één flesje water.

In de Rio Guaporé, in Vila Bela, zou ook een variant te zien zijn van de Victoria Regis, een mooie lelie met enorme grote bladeren die we ook in de botanische tuin in Rio de Janeiro hadden gezien. http://nl.wikipedia.org/wiki/Victoria_cruziana. Eerst wist Justino waar ze waren maar toen we naar het bootje gingen was de eigenaar ervan nergens te bekennen. Later op de dag wist hij te vertellen dat ze in deze tijd van het jaar allemaal verwelkt zijn. Net voor ons vertrek uit Vila Bela stond Justino voor de deur met een grote smile op zijn gezicht. Hij had de lelies gevonden op ongeveer 5km afstand van het hotel. We waren niet onder de indruk van Justino als gids maar zijn hulpvaardigheid kende geen grenzen.

Bij een Posto (benzinepomp) kregen we het advies om daar niet te overnachten maar 7km verderop op een parkeerplaats bij een riviertje waar je tegen betaling kon vissen. Bij aankomst had de aanwezige dame er geen bezwaar tegen dat wij er zouden overnachten. Later haalde haar dronken man ons over om naar zijn huis te komen. Ik moest met zijn vrouw een partijtje pool spelen en hun dochter gaf Ria haar huiswerkschrift om te bekijken.

Onderweg zie je soms handige dingen die de volgende camper ook moet hebben.

Op geregelde plaatsen staan er grote politiecontroleposten langs de weg in Brazilië. Wij hadden ons wel eens afgevraagd wat het nut was van deze controles. Als je ziet wat ze op hun parkeerplaatsen hebben staan zou je denken dat ze er toch succes mee hebben.

Porto Velho (400,000 inwoners) is de hoofdstad van de provincie Rondônia en de noordelijkste stad in het westen van Brazilië die het gehele jaar door over de weg bereikbaar is. Vanaf hier worden o.a. de vele landbouw producten verscheept over de Rio Madeira naar Manaus en dan verder overzee. Wij deden de twee dingen die de stad voor de toerist te bieden heeft. Een boottochtje over de Rio Madeira en een bezoek aan het spoorwegmuseum “Museu de Estrada de Ferro Madeira-Mamoré”.

Wij hebben het boottochtje ervaren zoals beschreven in Lonely Planet. Niet “thrilling” maar een goede manier “to idle away an hour or so”.

De bouw van de spoorlijn door het oerwoud en langs de Rio Madeira en Rio Mamoré begon in 1907. In 1912 was het 365km lange stuk naar Riberalta klaar. De rest werd nooit gebouwd omdat de rubberboom business instortte. Gedurende de 5 jaar lieten 6000 arbeiders het leven door o.a. gele koorts, malaria en overvallen door indianen.

Vanaf Porto Velho reden we in zuidwestelijke richting naar Rio Branco (300,000 inwoners) de hoofdstad van de Provincie Acre. Halverwege moesten we met een pont over de Rio Madeira.

Wij vonden het vreemd dat voor deze pont voetgangers en fietsers niets hoefden te betalen maar dieren (animais) wel. Hoe zou dit werken?

Van Rio Branco gaat een nieuwe weg van meer dan 300km, de Estrada do Pacifico, naar de grens met Peru in Assis Brasil. Deze Estrada do Pacifico is onderdeel van het Carretera Interoceanica wegenbouw project dat sinds kort zowel Peru als Brazilië met beide oceanen verbindt.

Bij aankomst van de grens met Peru in Assis Brasil hadden we vanaf Cuiabá meer dan 2500km gereden. Normaal vermijden we grensplaatsen om te overnachten maar dit was een uitzondering. We vonden een tiental meter voor de grens bij een “Posto” een mooi plaatsje. In de morgen lagen er bij de benzinepomp honderden 5cm grote zwarte kevers dood op een rug. Niemand kon ons een verklaring geven. Later zagen we er duizenden dood liggen in het Iňapari aan de Peruaanse kant van de grens. De andere grote kever op de foto leefde nog en had antenna’s van 20cm lang.

Reisverslag 53 – de Pantanal.

2011-10-28T02:46:00.004+02:00

Een bezoek aan de Pantanal (http://nl.wikipedia.org/wiki/Pantanal) was het hoofddoel van deze reis. Lonely Planet zegt niet ten onrechte dat het Amazone gebied bekend staat om zijn Wildlife maar als je de dieren ook echt wilt zien, moet je in de Pantanal zijn. Het omvat een enorm gebied van 210,000 km² of te wel bijna 5 keer zo groot als Nederland. Ongeveer 1/3 hiervan ligt in Bolivië and Paraguay en de rest in Brazilië. In het regenseizoen staat ongeveer 70% van de Pantanal onder water. Slechts enkele delen kunnen over de weg of rivier worden bezocht. Wij namen de, bij camperaars beruchte, onverharde Transpantaneira van Poconé , in het noorden, naar het zuidelijker gelegen Porto Jofre. De weg is 145km lang met 122 houten bruggetjes. Langs deze weg kampeerden wij bij vier verschillende pousada’s (eenvoudige hotelletjes meestal horende bij een veeboerderij) en op het eindpunt in Porto Jofre op de camping. Door bij de Pousada’s te overnachten hadden we de gelegenheid om aan hun excursies deel te nemen. Dat is vooral in de droge tijd belangrijk omdat je dan vanaf de weg niet zoveel dieren te zien krijgt.

Bij het naderen van Cuiaba, de hoofdstad van de provincie Mato Grosso, met 550,000 inwoners, zagen we een enorm gebouw wat leek op een winkelcentrum. Het bleek een soort Makro te zijn met wel erg zware bewaking op het parkeerterrein.

Poconé noemt zich de hoofdstad van de Pantanal. De Transpantaneira begint een aantal kilometer ten zuiden van het stadje.

Met een beetje geluk kan je heel wat wildlife zien vanaf de Transpantaneira.

Over en langs de Tranpantaneira.

De gevreesde bruggetjes van de Transpantaneira zijn een verhaal apart. In de droge tijd kan je een aantal bruggen omzeilen door onderlangs te rijden. Maar als er dan een wankel bruggetje opduikt dan gaat dat plotseling niet omdat er een onbetrouwbare hoeveelheid water naast de brug ligt. Ria moest een aantal keren helpen de richting aan te geven omdat er planken ontbraken of omdat er enorme grote spijkers een centimeter of tien uit de planken staken.

Tot onze stomme verbazing kwamen we halverwege de Transpantaneira, Rudi en Berlinda tegen. Wij dachten dat ze zeker een aantal reisdagen achter ons zouden zitten en zij dachten dat we de Pantanal al weer verlaten hadden. Hun waren door puur toeval met de boot van Corumba naar Porto Jofre gevaren. Het is een duwbak die normaal gesproken alleen voor veevervoer gebruikt wordt.

De eerste paar dagen stonden we bij Pousada Piuval.

De Pousada had een mooi groot zwembad waar we gretig gebruik van maakte bij de enorme hitte. Helen, de receptioniste was aangenaam verrast dat ze gasten uit Nederland kreeg. Ze liet bijna al het Nederlands dat ze geleerd had op ons los.

Bij de ingang van het restaurant hadden vogels een nest gebouwd. Maar toen de twee kleintjes groter werden was er nog maar plaats voor één met het gevolg dat de andere uit het nest viel.

De mooie “red-crested cardinal” was regelmatig op de pousada te zien.

Op wandelsafari.

De met uitsterven bedreigde “Hyacinth Macaw” vanwege de hoge bedragen die er voor betaald worden op de zwarte markt.

Het leek er op dat we bij Pousada Portal Paraiso de enige gasten waren. We hadden het zwembad en de andere faciliteiten alleen voor ons zelf.

De “huis” papegaaien bezochten ons regelmatig. Ook vlogen er regelmatig een paar Hyacint Macaws over.

We organiseerde onze eigen wandelsafari in het enorme gebied van de Pousada.

Een deel van het wildlife dat we op de pousada zagen.

Het heeft lang geduurd maar ik heb eindelijk een foto van een vliegende toekan.

De “huis” papegaaien waren niet schuw en kletste er (onverstaanbaar) op los.

De dag dat we Pousada Rio Claro bezochten viel letterlijk in het water. Het begon ermee dat mijn bijrijdster een half uur lang weigerde de poort open te gaan doen. Uiteindelijk werd ze gered door een motorrijder die in de stromende regen de poort open deed. Achter in de middag werd het droog en kon Ria nog een kaaiman voeren met piranha’s.

In Porto Jofre werden we welkom geheten door het “Hotel Poto Jofre”. Dit was een farce omdat we niet binnen mochten toen we het hotel wilde bezoeken. Als je niet op hun vliegveld aankomt ben je blijkbaar een bezoek niet waardig

Ons leuk kampeerplaatsje aan de rivier in Porto Jofre.

Ons uitzicht overdag en bij maanlicht.

De duwbak waarmee Rudi en Berlinda waren aangekomen lag er nog.

Pousada Ueso van het vriendelijke en gastvrije Braziliaans / Zwitsers paar Ueli Wittwer en Sônia Schlatter.

www.pantanal.ch

Met Sônia op de Rio Claro. Het was ongelooflijk hoe ze maar het VW busje door de blubberzooi wist te rijden op weg naar de rivier. Een dag eerder waren wij bij dezelfde weg met onze 4x4 omgedraaid.

Piranha vissen op de Rio Claro. Het was niet gemakkelijk om de Piranha van het haakje te krijgen zonder gebeten te worden door de vlijmscherpe tanden. Sônia stond rustig in de rivier tussen de piranha’s en ook kaaimannen op korte afstand.

We hebben onze reisplannen drastisch gewijzigd. Door het afhaken van Rudi en Berlinda was er eigenlijk geen goede reden meer om vanuit de Pantanal weer helemaal, via welke weg dan ook, terug te rijden naar Uruguay. Omdat we toch van plan waren, vroeg of laat, naar Ecuador en Colombia te gaan, besloten we om van uit de Pantanal verder naar het noorden van Brazilië te rijden in plaats van naar het zuiden. Sinds kort is er in het noorden van Brazilië een goede verbinding naar Peru, nu de laatste stukken van de Carretera Interoceanica in Peru klaar gekomen zijn. Onze route gaat dan over een afstand van ongeveer 3500km van Cuiaba via Porto Velho, Rio Branco naar Cusco in Peru. Eind november stallen we dan de Camper voor een week of 7 in Lima.

Reisverslag 52 – N.P. Chapada dos Guimarães.

2011-10-16T20:00:00.000+02:00

Het National Park Chapada dos Guimarães staat als highlight nummer 6 van totaal 27 in de Lonely Planet guide van Brazilië. We hadden daarom een hoge verwachting maar die kwam niet uit. Het is een mooie natuurlijke omgeving om te zien als je toch in de buurt bent maar is nauwelijks een omritje waard. Het park ligt op een plateau, ongeveer 800m hoger dan de 65km naar het zuiden gelegen grote stad Cuiaba. Voor de inwoners daarvan is het een geliefd weekend uitje vanwege de lagere temperatuur en de vele riviertjes en watervalletjes. De belangrijkste bezienswaardigheden zijn de waterval Véude Noiva (bruidssluier) en de Portão do Inferno (de poort van de hel). Het laatste is een niet bijzonder uitzichtpunt dat zelfs om onverklaarbare veiligheidsredenen nog gesloten was ook.

We vonden een schaduwplekje voor onze koffiestop en stonden plotseling naast een rubberplantage. De plantage moet echter al lange tijd niet meer in gebruik zijn omdat de opvangbakjes allemaal vol zaten met alles behalve latex.

Soms overnachten we ergens waar het eigenlijk verboden is. Zoals hier op het bord staat aangegeven. Toen we bij de eigenaar van dit grondstuk vroegen naar de camping zei hij: “die is nog 9km verderop maar je kan ook hier gaan staan”.

Op weg naar Chapada dos Guimarães, reden we een paar honderd kilometer lang door niets dan katoenplantages. Ze hadden blijkbaar net geoogst en de katoen lag opgeslagen in enorme grote pakken midden op het land.

Het gelijknamige dorpje Chapada dos Guimarães was een aangename basis om de omgeving te verkennen en weer wat te internetten.

Op het Plaza konden we vanuit de camper internetten.

Het National Park met de “bruidssluier”.

Bij de “poort van de hel” stond een verbodsbord. Ik zou eerder een verbodsbord voor ons verwacht hebben bij de “hemelpoort”.

Ria op de steen die het Geodetisch Center van Zuid Amerika aangeeft. Wat dat precies betekent is niet duidelijk geworden.

Op weg naar Cuiaba rijd je langs het 350m hoge breuk vlak van het plateau en het lager gelegen land.

Reisverslag 51 – van Jardim naar Coxim.

2011-10-15T20:31:00.000+02:00

Van Jardim was het ongeveer nog 1000km verder naar het noorden naar het volgende hoogte punt het national park Chapada dos Guimarães. Halverwege zou volgens onze reisgids Coxim liggen. Een leuk stadje aan een rivier waar je ook leuke boottochtjes zou kunnen maken. Maar we hadden op het internet geen campeerplaats gevonden. Waarschijnlijk omdat de meeste camperaars er voorbij racen op weg naar de Pantanal. In onze reisgids stond het adres van een toeristenbureau. Maar ja, als je geen straatnamen kan vinden wordt het moeilijk. Toen we het ergens gingen vragen waren we er nog maar een paar honderd meter vandaan Op het gebouw zou Prefectura staan. Maar hoe zit dat want Prefectura is de haven politie. Toen we er binnen keken zagen we een souvenirwinkel. Hadden we het verkeerd begrepen? Nee, de dame in het winkeltje wees ons naar een deur waarna we in een nauwe gang terecht kwamen met 4 of 5 deuren en op eentje stond zo iets als toerisme. De deur was op slot maar plotseling stond er heel vriendelijk dame achter ons met maar één hand. “is het bureau gesloten”. vroeg ik. “Nee”zei ze maar niettemin loodste ze ons het kantoortje ernaast binnen. Vanaf dat moment begon een staaltje van Braziliaanse hulpvaardigheid. Er zaten drie vriendelijke mannen in, die uiteindelijk begrepen dat wij een camping zochten. Ze begonnen driftig te telefoneren tot eentje zei dat we 10 minuten moesten wachten. Tijdens het wachten vroeg ik of er ergens internet was in het stadje. “Nee” zeiden ze maar gebruik onze computer maar. Na enige tijd kwam er een uitbundige en vriendelijk jongeman binnen die zich in het Engels voorstelde als Ariel Albrecht. Ariel stelde een paar vragen en wist toen precies wat we nodig hadden. Hij tekende een kaartje hoe we bij de camping Cachoeira das Palmeiras konden komen. De camping lag ongeveer 25km van Coxim aan de Rio Taquari. Nu wilde we ook nog internetten. “Geen probleem” zei hij, “ik ben met de fiets volg me maar”. Tot overmaat van ramp liep er onderweg ook nog zijn ketting af. Hij liep mee het internetcafé in en sprak een paar woorden met de eigenaar. We namen afscheid van hem en vroegen of we hem nog iets schuldig waren. “nee” zei hij “ik ben blij dat ik jullie kon helpen”. Toen we klaar waren met internetten mochten we niet betalen omdat Ariel dat al gedaan had. Nou, hoe dikwijls maak je zo iets mee?

Ariel op weg met ons naar het internetcafé.

Het uitzicht van de camping op Rio Taquari en de watervallen.

Je kon al merken dat we dichter bij de evenaar waren. De temperatuur in de Camper werd onbehagelijk met 42 °C. Intussen hebben we ook al 45°C gemeten.

De omgeving van Coxim is heel populair bij de Braziliaanse sportvissers. Op de camping Cachoeira das Palmeiras stond dan ook een grote groep uit Guaira ongeveer 700km ten zuiden van Coxim. Ze waren er met een nogal oude bus, tenten and talloze grote vriezers voor de vangst maar ook het eten en vooral om het bier koud te houden. Ze waren stuk voor stuk heel vriendelijk maar niemand sprak iets ander als Portugees. Raul, een derde generatie Duitser werd verwacht met ons te communiceren maar de arme man kwam niet veel verder dan “Guten Tag”. Op de eerste dag liet Raul tros zijn 9kg zware Dorado zien. De volgende dag zagen we hem weer. en nodigde hij ons uit om zijn vangst van 9kg mee op te eten.

Op zulke plaatsen wil ik ook wel met een hengeltje zitten ook al vang je niets.

De vissers hadden veel concurrentie.

Er zaten vooral veel aalscholvers en dat zijn veelvraten.

Dit is waarschijnlijk een soort ijsvogel (kingfisher). Maar een bek waarvan het bovenste deel van snavel korter is dan de onderste lijkt me uiterst onhandig.

Het grappige beestjes maar bepaald niet moedersmooiste.

We maakte nog een boottochtje op de Rio Taquari van de watervallen tot de stroomversnellingen.

Tijdens het boottochtje stopte we ook nog bij een andere camping. Hier draaide ook alles om het vissen, zelfs de telefooncel.

Nog een paar andere leuke dingen die we op de camping zagen.

Niet iedereen weet misschien hoe cashewnoten groeien. Het waarschijnlijk de enigste noot die buiten de vrucht groeit.

De dames wilde voor het eten nog even op de foto met ons.

Raul met zijn grote dorado en de catering dames.

In de morgen bij vertrek hadden we twee verassingen. De eerste was dank zei Ria omdat ze altijd vroeg buiten is. (koffie en sigaretje) Ze zag een tamandua over de camping lopen. Hij is zo zeldzaam dat zelfs de Brazilianen foto’s maakten. De tamandua is een miereneter en eet vooral uit de mierennesten in de bomen.

De tweede verassing waren de zanduiltjes, die zagen zodra we de poort van de camping uitreden.

Reisverslag 50 – Bij de Araras in Jardim

2011-10-09T20:01:00.000+02:00

In Bonito, hadden we gehoord van een Duits koppel dat sinds een paar jaar in Paraguay woont, dat er 65km ten zuiden van Bonito in de buurt van Jardim een groot gat in de aarde was waar papegaaien in nestelden. Het grote gat, Buraco das Araras genaamd, heeft een omtrek van 500m en is 100m diep. Het is 200,000 tot 300,000 jaar geleden ontstaan door het instorten van een zachte kalkstenen onderaardse grot. De rood-groene papegaai (Arara Vermelha) maakt hier zijn nest in de wand.

Er is ook een meertje in de bodem van gat. Tijdens een inspectie door het leger een aantal jaar geleden, ontdekte ze ook een kaaiman. Je vraagt je wel af waar dat beest van zou moeten leven.

Ria neemt een rustpauze met de gids tussen de papegaaien en mooie planten.

Het was al laat in de middag als de papegaaien, meestal twee-aan-twee. nog een hapje gingen eten.

We hadden de indruk dat er meer ibissen in de wand hun nest hadden dan papegaaien.

Aan zijn vleugels te zien heeft deze papagaai er al heel wat vlieguren opzitten. Of heeft hij soms ruzie gehad?

Deze twee konden het goed met elkaar vinden.

Na het bezoek aan Buraco das Araras gingen we naar de nabij gelegen camping Seu Assis. Ook hier was er weer heel wat “wildlife” te zien. Laat in de middag kwam er o.a. een grote kudde wilde zwijnen voorbij aan de rand van de camping. Volgens mijn reisgids leken ze meer op “white-lipped peccaries” . Deze zijn wel heel ver verwant met zwijnen maar de zeug krijgt bijvoorbeeld niet een groot aantal hulpeloze biggetjes maar een tweeling die vanaf de eerste dag al vrij zelfstandig is. In de kudde liepen dan ook een aantal zeugen die gevolgd werden door een tweeling.

In de morgen, kort na het verlaten van de camping, kregen nog iets verrassends te zien. De Reuze Miereneter.

De laatste 1000km hebben we alleen nog maar roodbruine aarde gezien. Het is een prachtig gezicht als de zon achter de stofwolken schijnt. Het lijkt dan net of er iets in brand staat.

Reisverslag 49 – Bonito

2011-10-04T16:58:00.000+02:00

Bonito ligt in de provincie: “Mato Grosso do Sul”, even ten zuiden van de Pantanal. Het is voor de Brazilianen een populaire vakantiebestemming. Het dorp zelf stelt niet veel voor en bestaat hoofdzakelijk uit een 3km lange straat met restaurants, bars, souvenirwinkeltjes en reisbureaus. De attractie van Bonito is de geweldige natuur in de directe omgeving. Er zijn o.a. rivieren met glashelder water waar je, op een aantal plaatsen, heerlijk in kan snorkelen tussen de kleurrijke tropische vissen. De watervallen en grotten met onderaardse meertjes zijn ook heel bijzonder. Je zou je hier best wekenlang kunnen vermaken. Wij hadden er ook bijzonder goed weer met uitzondering van de tweede dag toen het 12 uur lang hevig regende.
Onze keus uit de vele attracties bestond uit een bezoek aan het “Aquário Natural” en “Barra do Sucuri”.

Op dit welkomsbord staat dat Bonito de hoofdstad van het Ecotoerisme. Handig gedaan want per definitie is alles goed wat met het woord “Eco” begint. Maar het moet gezegd worden dat Bonito er alles aan doet om de mogelijke schade aan de natuur door het toerisme zoveel mogelijk te beperken. Toegang is vrijwel alleen maar mogelijk onder begeleiding van een gids en in sommige gevallen is er ook een beperking wat betreft het maximum aantal bezoekers per dag.

“do Gordo” was onze eerste van de twee campings waar we stonden in Bonito. Maar wat een naam voor een camping “de dikke”, die we overigens niet gezien hebben. De camping ligt aan de Rio Formoso, die hier niet zo helder is als elders rond Bonito maar je kan er heerlijk in zwemmen.

Een collage van een paar van de dieren die we op “do Gordo” zagen.

Dit vogelpaartje was tegenover de camper druk bezig met het “metselen”van hun nest.

Ook zagen we hier voor het eerst een Agouti.

De Seriema is een welkome gast op Campings en boerderijen omdat hij slangen eet.

In de “Reserva Ecológica Baia Bonita” gingen Rudi en Berlinda snorkelen in het Aquário Natural. Wij besloten er eerst maar eens een kijkje te nemen en met een gids de “Animal Trail” te lopen. Een deel van de dieren zoals de apen en vogels zagen we in het wild en andere waren te zien in gevangenschap. Dit heeft ook voordelen omdat je dieren zoals de reuze miereneter bijna nooit in de natuur goed te zien krijgt.

In het Aquário Natural is het water, waarin je snorkelt, zo helder dat je de vissen ziet zoals in een aquarium.

Een paar van de dieren langs de “trail” De reuze miereneter heeft iets “onwerkelijks”, het lijkt wel een prehistorisch dier.

Deze twee Guans hadden waarschijnlijk een relatie. Kijk maar naar de volgende foto.

Een Guan. Maar is dit nu het vrouwtje of het mannetje?

Op de camping “Municipal” werd Ria’s verjaardag gevierd. Maar jarig of niet, Ria vond dat de was gedaan moest worden.

Deze Macaws maakte regelmatig een tussenstop op de camping.

Één keer zagen we ook de wat zeldzamere Hyacinth Macaw.

We waren al heel blij als we een toekan te zien kregen en plots waren er zelfs twee.

Rudi en Berlinda hadden mij overtuigt van het genot om in een aquarium te snorkelen. Deze keer gingen we naar “Barra do Sucuri” om in de Rio Sucuri te snorkelen. We mochten zelf naar het beginpunt peddelen om daarna, al snorkelend, 1200m de rivier af te zakken. Het was heel mooi maar het was nog leuker geweest als mijn duikbril niet steeds was beslagen en mijn zwemvest op zijn plaats was blijven zitten in plaats van in mijn nek.

Reisverslag 48 – Foz do Iguaçu en de reis naar Bonito

2011-09-26T21:33:00.000+02:00

Kort na onze aankomst in Foz do Iguaçu (Brazilië) arriveerde ook Rudi en Berlinda op Camping “Internacional”.

Onder genot van een kop koffie (het was nog een beetje vroeg voor de borrel) werden de ervaringen uitgewisseld en de reis voor de komende paar dagen besproken.

Een collage van Camping “Internacional” met het bijwerken van de weblog door Rudi en Berlinda, het geparkeerde reuze hotel op wielen van “Rotel” uit Passau en de voor ons vreemde knollen die op de stam van een boom groeide.

Toen we in november 2009 in Foz do Iguaçu waren om de Iguaçu watervallen te zien, was het er niet van gekomen om de grootste waterkrachtcentrale van de wereld “Itaipu Binacional” te bezoeken. Bijna twee jaar later is het er toch van gekomen. De afmetingen zijn enorm en komen heel moeilijk op een foto tot uiting. De stuwdam is meer dan 200m hoog en 8km lang. De 20 waterturbines/generators produceren 14000 Megawatt, genoeg stroom voor meer dan 90% van het gebruik in Paraguay en 22% van Brazilië. Met het project werd in 1975 begonnen en ofschoon veel eerder al stroom werd opgewekt, was het joint Paraguay / Brazilië project pas officieel klaar in 2007.

Een “overzicht” foto uit het informatiecentrum. Helaas zagen wij de centrale niet zo spectaculair omdat de sluizen alleen geopend worden als het waterniveau in het stuwmeer te hoog dreigt te worden.

Een collage van de rondleiding. Middendoor het kantoor loopt een gele lijn, die de grens aangeeft van Paraguay en Brazilië. Het was tot nu toe wel de gemakkelijkste grensovergang die we gehad hebben in Zuid-Amerika.

Ria staat hier in de enorme generatorhal. De hal is 968m breed, 99m breed en 112m hoog.Op de rechtse foto staan de water inlaat buizen van de waterturbine met een diameter van 10m.

We hebben in Foz do Iguaçu en onderweg in Cascavel nog tevergeefs geprobeerd om de LPG tank op te laten vullen. We hebben het nu voorlopig opgegeven en een 5kg fles gekocht.

Van Foz do Iguaçu gingen we op weg naar het 900km noordelijker gelegen stadje Bonito in de Zuid-Pantanal. Hieronder staan nog een paar foto’s die we onderweg hebben genomen.

Een voor ons wel heel vreemd verkeersbord.

Deze twee hadden het bord wel erg serieus genomen.

Rudi en Berlinda gingen inkopen doen om een rondje te geven.

Buiten was een leuk terrasje om de consumptie te nuttigen.

De wel wat eentonige weg werd soms afgewisseld door kleurrijke oases.

Deze papegaai zat de nieuwe scheutjes van de takken te vreten.

Deze ontluikende liefde zagen we op één van onze overnachtingplaatsen op weg naar Bonito.

Reisverslag 47 – Het begin van deel 4 van onze reis door Zuid Amerika.

2011-09-18T15:30:00.000+02:00

We zijn begonnen met deel 4 van onze reis door Zuid Amerika. Deze keer gaan we op stap van begin september tot eind november. De geplande reis gaat van Uruguay door Argentinië naar de Pantanal (http://nl.wikipedia.org/wiki/Pantanal) in het zuidwesten van Brazilië. Van daar naar het oosten van Bolivia, dwars door Paraguay om dan via Argentinië weer terug te keren in Colonia in Uruguay om de camper te stallen. De geschatte afstand is 7500 km.

Een belangrijk onderdeel van de voorbereidingen in Colonia was het opvullen van de LPG tank. We kennen zo onderhand alle gasleveranciers in Uruguay, Rio Gas, Acodike en Megal maar niemand kan onze tank opvullen. Gasflessen kan je op bijna elke hoek van de straat omwisselen en soms ook op laten vullen maar voor een LPG tank heb je een tankwagen nodig. Deze tankwagens rijden continue rond om de tanks van grootgebruikers op te vullen maar gek genoeg kan niemand ons vertellen waar de tankwagens vandaan komen en hoe we het geregeld krijgen dat een tankwagen ook onze tank opvult. We blijven onderweg alert en met een beetje geluk hebben we nog voldoende gas voor deze reis. Het is wel een onaangenaam gevoel!

We hebben met onze Vlaamse vrienden Rudi en Berlinda (http://www.berlinda-rudi-onderweg.blogspot.com/) afgesproken om elkaar in Foz do Iguaçu (Brazilië) te ontmoeten om vanaf daar een aantal weken gezellig samen te reizen naar o.a. de Pantanal, Bolivia en Paraguay. De reis naar Iguacu hebben we al eerder gemaakt om de beroemde watervallen te bezoeken. (zie reisverslag 3 en 4). Deze keer hebben we op weg naar Iguaçu niet zo’n haast als vorige keer en bezochten we onderweg het Nationaal Park “El Palmar” en ook (tevergeefs) de Saltos del Moconá.

In de stad Mercedes in Uruguay vonden een mooi plaatsje op het eiland “Isla del Puerto” in de Rio Negro. Het plaatsje en het weer beviel ons zo goed dat we er nog een extra dag bleven. Op beide dagen kwamen de motorrijders, Harald en Konny, uit Eisenach, (www.habiafrica.de) gezellig een praatje maken.

Zonondergang over de Rio Negro in Mercedes.

Om van Uruguay naar Argentinië te gaan kozen we deze keer de grensovergang bij Fray Bentos. Deze grensovergang was tot voor kort jarenlang gesloten vanwege een dispute tussen de twee landen over de bouw van de Finse Metsä-Botnia cellulosefabriek in Fray Bentos.

Aan beide zijden van de weg stonden over meerdere kilometers, vrachtauto’s beladen met boomstammen. Waarschijnlijk een staking door de chauffeurs of op de cellulose fabriek.

In Fray Bentos bezochten we het museum van de oude vleesextract fabriek en de producent van het vroeger ook in Nederland bekende "Corned Beef”’
(http://en.wikipedia.org/wiki/Liebig's_Extract_of_Meat_Company)
De houdbaarheid van vlees was vroeger een groot probleem. De Duitser Justus von Liebig had rond 1840 een proces ontwikkeld om van vlees een geconcentreerd vloeibaar vleesextract te maken dat lang houdbaar bleef. Omdat er voor een kilo extract, 30 kilo vlees nodig was, was het proces niet rendabel in Europa. Een andere Duitser Christian Giebert die bij de spoorwegen in Uruguay werkte zag het potentiaal voor de productie van vleesextract in Uruguay omdat er jaarlijks vele duizenden koeien werden geslacht voor de leerindustrie terwijl er geen markt was voor al dat vlees. Giebert begon in 1866, onder de naam “Liebig Extract of Meat Company” op grote schaal vleesextract te produceren. In het topjaar 1890 werden bijna 600 koeien per dag verwerkt to vleesextract. In 1924 werd de firma overgenomen en ging onder de naam El Anglo verder tot 1971.
Niet ver van Fray Bentos stond er destijds ook een grote vleesextract en corned beef fabriek in Argentinië. Zie het verslag van Rudi en Berlinda: http://berlinda-rudi-onderweg.blogspot.com/2010/09/zuid-amerika-deel-9.html

De overblijfselen van de vleesextract fabriek in Fray Bentos.

Een paar van de producten uit Fray Bentos.

Het belangrijkste doel van het Parque Nacional El Palmar (8500 km²) is het behoudt van de Yatay Palm en ook de bescherming van de viscacha (http://nl.wikipedia.org/wiki/Viscacha) is een belangrijk onderdeel. De viscacha is een knaagdier dat lijkt op een groot konijn maar dan met een lange staart. Je krijgt ze moeilijk te zien omdat ze pas uit hun holen komen als het pikdonker is.

Parque Nacional El Palmar.

Een paar van de dieren in El Palmar. Een kleurrijke Jay, een Viscacha en Capibara.

Bij volle maan kwamen de viscacha’s te voorschijn.

Wie is hier bang voor wie?

Watervallen zijn op het mooist in- of kort na de regentijd, als er heel veel water is. Dat geldt niet voor de Moconá watervallen. Op weg naar Iguaçu maakte we tevergeefs een omweg van 270 km om de watervallen te zien. Het klinkt misschien gek maar door het vele water was de waterval die normaal een lengte van 2 km heeft volledig verdwenen. Dit komt omdat de waterval in de langs richting van de rivier ligt. Door het vele water was het “normale “ hoogteverschil van 10 m. volledig verdwenen. Rudi en Berlinda laten in het volgende weblog zien wat wij gemist hebben: http://berlinda-rudi-onderweg.blogspot.com/2010_09_01_archive.html

Een Internet foto van de Moconá watervallen.

De plaats in Uruguay rivier waar de watervallen zouden moeten zijn.

Op weg naar Moconá hadden we weer een geweldig mooi overnachtingplaatsje gevonden aan de Uruguay rivier in El Soberbio.

Reisverslag 46 – van Rio naar Colonia in Uruguay.

2011-07-16T18:21:00.000+02:00

Van Rio ging de reis noodgedwongen terug naar Uruquay om de Camper weer te stallen voor een maand of 5. In 10 dagen reden we terug naar Colonia del Sacramento. Een afstand van 2800 km. We hadden liever de Camper in de Buurt van Rio laten staan om dan 5 maanden later onze reis weer te vervolgen. Maar jammer genoeg zijn Argentinië en Uruquay de enige landen in Zuid-Amerika waar je de Camper, met een beetje geluk, voor meer dan 3 maanden mag stallen.

Dit voorjaar zorgde de enorme regenval voor veel aardverschuivingen en grote modderstromen in Brazilië. Bij de aardverschuivingen even ten noorden van Rio vielen honderden doden. Wij kregen er mee te maken toen aardverschuivingen er voor zorgde dat de belangrijke kustweg naar het zuiden bijna een week was afgesloten. Toen wij er aankwamen was de weg ten zuiden van Curitiba weer wel open maar stonden we uren in de file. We waren die dag bijna 9 uur onderweg en waren maar 225 km opgeschoten.

In São Lourenço do Sul reden we langs de rivier richting de camping waar we ook op de heenweg hadden gestaan. Overal lagen boomstronken, takken. Bij de huizen lagen matrassen en meubels buiten. De camping was gesloten en hier hoorde dat het hele bied 2 m onder water had gestaan waarbij 8 mensen de dood vonden. Bij de jachthaven, naast de camping, mochten we overnachten ook hier was alles zwaar beschadigd. Het toilet gebouw hing scheef en alle pijpverbindingen waren gebroken.

Bij de grens van Uruquay wilde een ambtenaar ons maar 3 maanden geven voor de camper. Dit terwijl we juist naar Uruquay reden omdat iedereen beweerd dat je automatisch 1 jaar krijgt. Na wat “soebatten” kregen we uiteindelijk toch 1 jaar.
Zonder meer verrassingen reden we naar de camping in Colonia del Sacramento om een paar dagen later de camper in een loods te stallen tot onze geplande terugkomst, begin september.

Langs de grote tolweg van Rio naar Sao Paulo zijn er maar weinig plaatsen om te overnachten. Toen het hoogtijd werd om maar eens te stoppen, trok Ria de “stoute schoenen” en vroeg, met succes, of we op de parkeerplaats van de Tolweg Organisatie mochten staan.

In Zuid-Amerika kan je bij vrijwel alle grote benzinestations olie laten verversen. Toen ik bij Petrobras mijn oliefilter aan de monteur gaf keek hij heel bedenkelijk. Ik verzekerde hem nog dat het de juiste filter was. “Heb je ook de olie bij je ?”, vroeg hij toen nog. “Nee”, zei ik, “dat hebben jullie toch zeker wel”. Toch moest hij eerst eens met zijn baas gaan praten, maar toen hij terug kwam ging hij direct aan de slag. Pas later bleek wat de reden voor de twijfel was geweest. Olie verversen is gratis bij Petrobras als hun de filter en de olie mogen leveren. Maar ja, wat doe je dan met die buitenlander die (noodgedwongen) zijn eigen filter meebrengt?

De gevolgen van de overstromingen rond São Lourenço do Sul.

Het marktplein van Florianopolis.

De bloemen die bij ons in de tuin staan, groeien in Brazilië gewoon langs de weg.

Een waarschuwing voor overstekende dieren. Capibaras!! Zie ook reisverslag 8.

We zijn nu weer in Uruquay. Een verlaten strand in het “Parque Nacional de Santa Teresa” Hier waren we ook op de heenweg. Zie reisverslag 39.

Piriápolis is een populaire overwinterplaats voor Noord_Amerikanen. Canadezen en Amerikanen kwamen bij ons een praatje maken toen we langs de boulevard geparkeerd stonden.

Het mooie brede strand van Piriápolis.

Vergeleken bij dit VW campertje, ziet die van ons er nog redelijk uit.

Buenos Aires: Ria in de race wagen van Juan Manuel Fangio, die met zijn Mercedes, 5 keer wereldkampioen werd in de Formule 1 in de periode 1951 – 1957.

Onze laatste reis heen en weer van Uruquay naar Brazilië is op bovenstaande kaart aangegeven met een groene lijn. Gedurende deze reis van 10 weken reden we 7300 km.

(Met een “double click” kan je de kaart vergroten.)

Reisverslag 45 – Carnaval in Rio de Janeiro - 1 van 3

2011-03-26T20:39:00.001+01:00

I.v.m. het grote aantal foto's bestaat deze blog uit drie delen.

We hadden onze reis naar Rio zodanig gepland dat we een carnavalsparade in het Sambódromo mee zouden kunnen maken. De bedoeling was dat we naar één van de twee competitieparades op 6 en 7 maart zouden gaan. Maar omdat het begin januari al moeilijk was om hier goede tickets voor te bemachtigen en de Parade van de Kampioenen nog mooier zou zijn, kochten we tickets voor 12 april. In de Parade van de Kampioenen krijg je de nummers 1 t/m 6 te zien van de sambaschoolcompetitie. Het begint op zaterdagavond om 9 uur en eindigt zondagmorgen om 5 uur.

De verkoop van tickets voor de carnavalsparade verloopt niet anders dan met de tickets voor alle grote evenementen overal in de wereld. Ze komen voor de officiële prijs op de markt en zijn binnen korte tijd opgekocht door organisaties die ze dan voor een veelvoud op de markt aanbieden. Op advies kochten wij onze tickets bij de gerenommeerde organisatie www.rio-carnival.net . Over onze ervaringen hiermee zouden we alleen al een blog kunnen vullen.

Voor het jaarlijkse optreden in de Sambódromo kiest elke sambaschool een thema uit de folklore of geschiedenis van Brazilië of soms ook een politiek onderwerp. Dan wordt er een toepasselijk sambalied voor geschreven en de kostuums en praalwagens ontworpen. De liedjes worden geruime tijd voor carnaval al op de radio gezongen, zodoende kunnen de meeste bezoekers de liedjes uit volle borst meezingen.
De parade van elke school verloopt enigszins volgens een vast schema. Voorop danst een dame met de vlag van de school en haar partner danst om haar heen. Dan komen afwisselend de praalwagens en grote groepen deelnemers in prachtige en bij het thema passende kostuums. Middenin de parade speelt de Bateria, een groep van honderden deelnemers die met slaginstrumenten het ritme aangeven. Elke sambaschool bestaat uit 2000 tot soms wel 5000 deelnemers en bij de Parade van de Kampioenen duurde het een vol uur eer een volledige school voorbij gekomen was. Dit lijkt heel lang maar de tijd vliegt voorbij en voor ons was het een geweldig en onvergetelijk, acht uur durend, spektakel dan aan ons voorbij trok.

Dit jaar won de sambaschool “Beija Flor” (Kolibri) de eerste prijs in de competitie met als thema het leven van Roberto Carlos. Roberto is in Brazilië een zeer geliefde zanger van in de zeventig.

Ria is er klaar voor in de Sambadoom. De parade trekt door een recht stuk weg van 800 m. met aan beide tribunes met plaats voor 80.000 toeschouwers. Zoals rechts op de foto te zien is zijn de toeschouwers niet passief maar dansen en zingen met de sambaschool mee.

De King Momo, de koningin, de prinses en de vlaggendraagster van Carnaval 2011 openden de parade.

De dansers met de vlag van de sambaschool “Imperatriz” die als zesde geëindigd was.

Reisverslag 45 – Carnaval in Rio de Janeiro - 2 van 3

2011-03-26T20:38:00.001+01:00

De situatie van Montevideo herhaalde zich in Rio (zie weblog 38). De professionals nemen de voorkant en als amateur moet je maar genoegen nemen met het achterwerk.

Dit was een geweldige praalwagen. De hoofden en slurven van de drie olifanten bewogen op een heel natuurlijke manier.

Deze dame werd op een mooie en geraffineerde wijze door de slangen gevangen genomen.

Reisverslag 45 – Carnaval in Rio de Janeiro - 3 van 3

2011-03-26T20:35:00.002+01:00

De praalwagens bevatten zoveel interessante details dat zelfs bij het slakkengangetje waarmee ze voorbijtrekken het onmogelijk is om alles te gezien te hebben.

Één van de praalwagens van de winnende sambaschool “Beija Flor” (Kolibri) met Roberto Carlos.

Twee toeschouwers die het geweldig naar hun zin hadden.

Op www.youtube.com zijn ook nog een aantal leuke videootjes te vinden onder “Carnaval Rio 2011”.

Reisverslag 44 – Rio de Janeiro

2011-03-21T13:37:00.001+01:00

Op Aswoensdag reden we van Saquarema naar Rio de Janeiro. Dit bleek niet zo verstandig want dat is ook de dag dat de Carioca’s (inwoners van Rio) die de stad ontvlucht hebben weer terug naar huis gaan omdat ze op donderdag weer moeten gaan werken. Op de 4-baans weg stonden we 80 km voor Rio al in de file, die zich maar stapvoets bewoog. We besloten om te draaien en de grotendeels 2-baans kustweg te nemen. Of dat sneller was zullen we nooit weten maar wat een ritje had moeten zijn van 2 uur duurde nu 6 uur. In het donker en in de stromende regen bereikten we onze vooraf verkende parkeerplaats bij Praia Vermelha.

Op 100 m van onze parkeerplaats begint de Pista Cláudio Coutinho een pad van 1.5 km dat langs de oceaan slingert door een ogenschijnlijk ongerepte natuur. Ondanks het grote aantal joggers dat van het pad gebruik maakt zie je o.a. Mico’s (aapjes), mooie vogels en planten.

Een onverwachte fotoverzameling van een korte wandeling midden in Rio.

De mico’s bij de Pisto Claudio waren kleiner dan bij Angelika en Jörg. (zie weblog 43). Ze hadden ook mooi lang grijs haar bij de oren.

Het zien van de militaire bewakers zo dicht bij de camper gaf ons het gevoel dat het met de veiligheid op onze overnachtingplaats bij Praia Vermelha wel goed zat.

De vissershaven in Urca.

Tijdens onze wandeling langs het strand van Botafago zat de top van de Suikerbrood berg nog in de wolken.

In de drie dagen die we van plan waren in Rio door te brengen stonden de Pão de Açúcar (Suikerbroodberg), Cristo Redentor (Christus de Verlosser) op de Corcovadoberg en het strand van Copacabana als verplichte toeristische nummers op ons programma. Deze moet je nu eenmaal gezien hebben als je in Rio bent geweest. Maar om de eerste twee te bezoeken moet het weer wel meewerken want als de Suikerbroodberg en de Corcovadoberg in de wolken liggen heeft het weinig zin om naar boven te gaan.

Op de eerste dag van ons verblijf in Rio was het somber weer en kwam de Suikerbroodberg pas laat in de middag uit de wolken. Honderden toeristen met een vast excursie programma waren al boven geweest zonder iets gezien te hebben. Wij besloten de gok te wagen en de kabelbaan naar boven te nemen. Bij aankomst op het tussenstation Morro de Urca op 217 m. was het nog helder en namen we zekerheidshalve al maar een aantal foto’s. Gelukkig was het bij aankomst op de het eigenlijke Suikerbrood op 396 m nog vrij zicht maar we hadden Rio liever gezien bij een heldere blauwe lucht met een zonnetje. Maar het mocht niet zo zijn. We waren laat naar boven gegaan en hoefde dus niet lang te wachten tot zonsondergang. Het uitzicht dat we toen hadden maakte veel goed.

Praia Vermelha gezien vanuit de cabine van de kabelbaan. Tussen de bomen langs het strand staat onze camper op de overnachtingpkaats.

Praia Vermelha, het liftstation en rechts de wijk Botafogo.

De baai van Guanabara met links Rio en rechts Niteroí. Rechts de lift naar de Suikerbroodberg.

Onder het strand van Vermelha en boven Copacabana.

Rio met rechtsonder de wijk Urca.

Op de tweede dag waren we op weg naar Copacabana toen we vanuit de bus zagen dat het Christus beeld wolkenvrij was. We stapte onmiddellijk uit en namen een taxi naar het treinstation in Cosme Velho van de tandradbaan die je door het Tijuca bos naar de top van de Corcovadoberg op 704 m brengt. Voor het loket stond een rij met mensen van wel 100 m. We vroegen ons af of we wel zouden gaan. Maar het was misschien de enige gelegenheid tijdens ons verblijf van het uitzicht over Rio te genieten. Toen we na meer dan een uur aan de beurt waren bij het loket werd omgeroepen dat de top van de berg in de wolken zat en dat diegene die nu kaartjes kochten pas over 1 ½ uur met de trein naar boven konden. Niettemin besloten we tickets te kopen. Boven aangekomen was het Christus beeld van 30 m hoog af en toe uit de wolken. Het zicht over Rio was jammer genoeg heel beperkt vanwege de laag hangende bewolking.

De conducteur van het treintje naar de Corcovadoberg dacht dat ik een foto van hem wilde maken. Maar het ging mij om de dame links van hem.

Bij aankomst maar snel een foto van Ria gemaakt met het Christus beeld dat maar amper zichtbaar was, want dit zou wel eens de laatste gelegenheid kunnen zijn om het beeld überhaupt een beetje te zien.

Als het beeld weer even zichtbaar werd hoorde je een enorm gejuich. Dus je hoefde zelf niet op te letten als je een foto wilde maken.

In de vier windrichtingen stond er een bord wat je zou kunnen zien als……

Er kwam even een gaatje in de wolken.

Het blijkt niet uit deze foto maar het was heerlijk weer om op het strand van Copacabana te liggen bij een temperatuur van 25 á 30° C.

Er lagen genoeg echte dames op het strand van Copacabana. Toch gaf Ria er de voorkeur aan om de zandversie te fotograferen.

In Rio is een mooie grote botanische tuin. Je kan er gemakkelijk een hele dag doorbrengen maar die hadden we jammer genoeg niet.

Het verslag van ons bezoek aan de carnavalsparade in de Sambodroom in Rio komt in het volgende weblog 45.

Reisverslag 43 – Brazilië: van Paraty via Rio de Janeiro naar Saquarema.

2011-03-18T17:19:00.000+01:00

De kronkelige kustweg van Paraty naar Rio de Janeiro gaat langs mooie baaien en stranden. Onze bestemming was de CCB Camping in Recreio ongeveer 40 km voor het centrum van Rio. De volgende dag maakte we een uitstapje naar Rio om de overnachtingplaats bij het strand van Vermelha te verkennen. De meeste Camperreizigers berichtten positief over deze plaats maar wij wilden het toch zelf gezien hebben voor we er een paar nachten zouden verblijven op de weg terug van Saquarema. We werden er direct benaderd door een goed Engels sprekende man die ons excursies wilde verkopen. Ongevraagd zij hij dat we op de veiligste parkeerplaats van Rio waren aangekomen omdat het omgeven was door militaire gebouwen en omdat het een doodlopende weg was. Iets waar criminelen een hekel aan hebben. Met een goed gevoel reden we terug naar de camping in Recreio.

Één van de vele mooie baaien tussen Paraty en Rio.

Het strand tegenover de camping in Recreio.

Op de camping was een groep dames urenlang bezig met het oefenen voor hun optreden met carnaval.

Praia (strand) Vermelha. Vanaf hier vertrekt ook de kabelbaan, die je in 2 etappes naar Pão de Açúcar (het suikerbrood) brengt op 396 m hoogte.

Het beeld “Christus de Verlosser” was zelden goed te zien tijdens ons bezoek aan Rio. Het is 30 m hoog en staat op de Corcovado heuvel op 704 m hoogte.

Van Recreio reden we de volgende dag via Rio naar Saquarema om onze vrienden Angelika en Jörg te ontmoeten die we een jaar of zes geleden voor het laatst in Duitsland gezien hadden. Het was er erg gezellig. We genoten van hun gastvrijheid en logeerde er langer dan de bedoeling was. De eerste dagen was Jörg zo vriendelijk om ons te helpen met het vinden van nieuwe remblokken en een bedrijfje dat onze koelkast kon repareren. Wat het laatste betreft werden we van-het-kastje-naar-de-muur gestuurd. Nee wij kunnen geen aluminium solderen. Nee, de montuur is er niet, hij zal wel teveel gedronken hebben, het is tenslotte carnaval. Uiteindelijk was de koelkast gesoldeerd en van nieuw gas voorzien in drie kwartier tijd, in een werkplaatsje waarvan je dat nooit verwacht had.

We zijn in Saqurema aangekomen. De op een verhoging gebouwde kerk van 1837 is een markant punt in Saquarema. In het eerste weekeinde in september komen hier gemiddeld 150.000 pelgrims om de mis bij te wonen.

Dit is het riante onderkomen “Citio Bosque do Sol” van onze vrienden Angelika en Jörg. Geen wonder dat we langer bleven dan gepland!

Socks, de border collie, deed niets liever dan de hele dag met de bal spelen. Vanaf de tweede nacht lag hij al voor de slaapkamerdeur te wachten.

Het kerkje van Saquarema gezien vanaf het strand.

De mico aapjes (http://nl.wikipedia.org/wiki/Klauwaapjes) passeerde dagelijks door de tuin van Angelika en Jörg tot grote ergernis van Socks. De vogeltjes met de rode bekjes heten “common waxbills en komen oorspronkelijk uit Afrika. De ijsvogel rechtsboven heet in het Engels “ringed kingfisher”.

In Búzios, 120 km voorbij Saquarema, ligt een mooie golfbaan waar we een paar keer de gelegenheid hadden om de spelen. Búzios is een razend populaire badplaats en wordt ook wel het Saint Tropez van Brazilië genoemd. Het trekt chic en trendy publiek aan. Het verhaal gaat dat Brigitte Bardot het plaatsje ontdekte in de jaren 1960. Er is een straat naar haar genoemd en er staat een standbeeld op de boulevard. Het oorspronkelijk kleine vissersdorpje is intussen gegroeid naar 25.000 inwoners en in het hoogseizoen zijn het wel 100.000.

Op de boulevard in Búzios met Angelika en Jörg.

Aan het gezicht van Brigitte is duidelijk te zien dat ze het niet op prijs stelde dat ik bij haar was komen zitten.

Tijdens het carnavalsweekeinde waren we ook nog in Saquarema en het was interessant om te zien hoe in deze omgeving carnaval gevierd wordt. De optocht (bloco) bestond typisch uit een vrachtwagen gevuld met geluidsapparatuur en een dak met daarop de zangers en dansende meiden. Achter de vrachtwagen loopt dan de carnavalsclub en ieder ander die, verkleed of niet, mee wilt lopen, dansen en vooral ook drinken.

Ook (sommige) honden vieren carnaval in Saquarema.

Saqua Bloco staat op vertrekken.

Een paar van de uitbundige deelnemers aan de Saqua Bloco.

In Bacaxa is het blijkbaar op maandag de gewoonte dat mannen zich als vrouw verkleden.

Bij deze carnavalvierder was zowel de voorkant als de achterkant interessant.

Dit waren geloof ik twee echte meisjes in Bacaxa.

Ook op maandag in Saquarema genoten de mannen van de verkleedpartij.

Reisverslag 42 – Brazilië: van São Francisco do Sul naar Morretes en Paraty.

2011-03-05T22:03:00.000+01:00

De weg van São Francisco naar Morretes ging grotendeels door een mooi dichtbebost berglandschap. We hadden geluk dat de bomen in bloei stonden met gele, paarse en witte bloemen. Jammer genoeg hadden we problemen om de prachtige vergezichten te fotograferen omdat het ontzettend druk was op de weg en er geen veilige stopplaatsen waren.
Morretes is een historisch stadje uit de 18de eeuw. Het ligt midden in de natuur op maar 15 km van de oceaan en heeft de oude architectuur weten te behouden. We hadden bij het toeristenbureau twee adressen van campings gekregen. De eerste was volledig verlaten en zelfs na een kwartiertje wachten en rondkijken hadden we nog steeds niemand gezien. Een paar kilometer verder op zou er nog een camping moeten zijn. Het weggetje werd smaller en smaller en we vroegen ons al af wat we zouden doen als er een tegenligger zou komen. Plotseling hoorde we een enorme herrie onder de camper en stonden we binnen een paar meter stil. Wat voor verassing zouden we te zien krijgen als we onder de camper keken? Drie wielen waren aan de binnenkant omwikkeld met prikkeldraad. Het zat strak om de remleidingen heen. Gelukkig had ik een goede kniptang bij me, waarvan Ria had gevraagd toen ik de tang kocht: “Wat moet je daar nu weer mee”. Met andere woorden die rommel heb je toch niet allemaal nodig. De tang bleek onze redding. In een kwartiertje was alles losgeknipt en reden we weer verder zonder lekke band en nog werkende remmen. Uiteindelijk vonden we 8 km buiten Morretes, de prachtig gelegen camping “Recante Prainhas”.

Morretes en omgeving.

Ook in Brazilië is er grote belangstelling voor onze reis door Azië.

In de buurt bij Morretes zagen we voor het eerst Rio de Janeiro op de wegwijzer staan.
Op de foto staat ook een "Brazilian Pine" een hele bijzondere boom die in zuidwest Brazilië veel voorkomt. De officiële naam is Araucaria Angustifolia.

De bus naar Breda vanuit Brazilië?

Een keuze uit de flora en fauna onderweg.

Onze LPG tank moet weer bijgevuld worden en we hebben altijd de beste kans bij tankwagens die grootgebruikers bevoorraden. Deze keer wilde men ook weer niet geloven dat wij een LPG tank hadden. Er werden dan ook weer de nodige foto’s gemaakt. Ze mochten alleen maar gas leveren op rekening en geen contant geld aannemen. Uiteindelijk sloten ze toch de slang aan maar er stroomde geen gas. Je hebt een probleem met de tank zeiden ze maar wij denken dat ze de kraan niet open gedraaid hebben.

Het was die dag al laat en we hadden nog geen fatsoenlijke camping gevonden. Ria zag een mooie Pousada en trok de stoute schoenen aan om bij de receptie te vragen of we op hun parkeerplaats mochten overnachten.

De tuin van de Pousada lag direct aan het strand. Toen wij het strand opliepen was een garnalenvisser net bezig zijn vangst schoon te maken.

In Paraty kwamen we weer de eerste Nederlandse (backpack) toeristen tegen. Het is er erg toeristisch maar om een of ander reden stoort dat niet in Paraty. Door de ontdekking van goud in de staat Minas Gerais werd Paraty een belangrijke haven in de 17^de eeuw. Uit deze tijd stammen dan ook de mooie koloniale gebouwen die zo mooi bewaard gebleven zijn dat het stadje veel weg heeft van een openluchtmuseum.

Op weg naar Paraty reden we weer langs mooie baaien en stranden.

Het schilderachtige Paraty - 1.

Paraty – 2

Deze winkel verkocht alleen maar één soort drank: Cachaça. Het is een alcoholische drank gemaakt van suikerriet zoals rum en wordt o.a. gebruikt voor de nationale cocktail “Caipirinha”.

Ook in Paraty hingen de dames uit het raam.

Tot onze verbazing was er op donderdagavond, twee weken voor carnaval al een carnavalsoptocht. Waren ze misschien aan het oefenen?

Vier avonden lang was er een concert i.v.m. het 344 jarige bestaan van Paraty.

Dit kerkje is het hoofd motief voor de promotie van Paraty.

Reisverslag 41 – Brazilië: Florianópolis, Blumenau, Pomerode en het eiland São Francisco.

2011-02-26T00:21:00.000+01:00

Langzaam maar zeker rijden we langs de oostkust van Brazilië naar het noorden, richting Rio de Janeiro. Onderweg proberen we zoveel mogelijk hoogtepunten te bezoeken binnen de tijd die we beschikbaar hebben. We zijn deze keer dan wel negen weken onderweg maar moeten toch een beetje zuinig zijn met de tijd. Florianópolis mag je niet missen volgens de reisgidsen. Hiermee wordt niet zo zeer de stad Florianópolis bedoeld maar het eiland Santa Catarina waarop Florianópolis ligt. Jammer genoeg werd het pas droog op de dag dat we Santa Catarina verlieten richting Blumenau. We maakte een rondrit over het eiland en bezochten ook, op aanbeveling van onze vriend Jörg het vissersdorpje Ribeirão de Ilha maar we aten er geen oesters zoals Jörg gesuggereerd had. Wij zijn daar geen liefhebbers van en aten in plaats daarvan lunch in Barra de Lagoa dat bekend staat om zijn garnalen. We kregen zoveel garnalen dat we nog niet de helft op konden eten.

Ribeirão de Ilha

In Barra de Lagoa waren de terrassen leeg, stond het toiletgebouw onder water en had Ria een droog plaatsje gevonden om te roken.

Er was meer aandacht besteed aan de “hoeveelheid” dan aan de “kwaliteit” van het eten.

Santa Catarina panorama.

Blumenau is heel bekend in Brazilië vanwege het “Oktoberfest” dat er elk jaar word gehouden in navolging van München. Het is na het carnaval in Rio het grootste straatfeest in Brazilië. Het zou een “duitse” stad moeten zijn maar daar is niet veel meer van over. Het domme “zwarte” (ja met die haarkleur kan je ook dom zijn) sprak, zoals gebruikelijk hier in toeristenbureaus, alleen maar Portugees. Ze zat er blijkbaar alleen maar om foldertjes uit te delen van de “historische” wandeling door Blumenau. De rest dat we wilde weten vond ze met onze hulp in het internet met “googlen”. Blumenau heeft een paar heel mooi gelegen campings (maar onbekend bij het toeristenbureau) in een prachtig natuurgebied ten zuiden van de stad. Voor onze reis door Zuid Amerika maak ik regelmatig gebruik van de informatie van de Oostenrijker Wolfgang Zellinger die een paar jaar met zijn Mercedes Sprinter door Zuid Amerika heeft gereden. Hij heeft hierover ook een boek geschreven (“Aus Neugier ziehen wir um die Welt”) maar dat boekt geeft niet veel praktische informatie. Voor een zakje Gumibären was hij bereid details over zijn overnachtingplaatsen etc. te sturen. In deze lijst had ik ook een goede referentie gezien van garage Kuhlmann in Blumenau. Omdat de remblokken van onze camper al enige tijd aan vernieuwing toe waren, reden we, met behulp van Wolfgang’s co-ordinaten, naar Kuhlmann. Ze hadden het erg druk en zaten bepaald niet om een klusje verlegen maar niettemin gingen ze direct aan de slag. Jammer genoeg had de Volkswagengarage in Nederland het verkeerde model remblokken meegegeven voor de achterwielen.

Beelden van de historische wandelroute.

Welkom in Nieuw Rusland. (de betekenis hiervan is niet duidelijk geworden)

De natuur op de camping “Recanto Silvestre” was geweldig.

De toekans kwamen s’morgens op de camping de vruchten van de palmboom eten.

Ook deze vogel was dol op de vruchten van de palmboom. Al leken ze veel te groot voor dat kleine bekje.

Op de parkeerplaats in Pomerode zagen we voor het eerst tijdens deze reis weer een buitenlandse camper. Het was “Bavarian Bill” uit Ober Allgau. We hadden hem vorig jaar al eens ontmoet. Hij heeft in 4 of 5 talen, in grote letters op zijn camper een mededeling staan voor mensen die zijn camper willen uitruimen. Er staat zo iets op als: Geachte dief, doe maar geen moeite meer want je collega’s zijn je al voor geweest. Ook kwamen de Brazilianen weer tegen die we bij Tourlife, in Novo Hamburgo al eerder ontmoet hadden (ja die met die mooie wasmachine). Hun stonden op het evenemententerrein en konden voor ons daar ook wel een plaatsje regelen. Volgens Lonely Planet spreekt meer dan 70% van de inwoners Duits. Dat was ook duidelijk te merken aan het aantal mensen dat ons Duits kenteken had gezien en een praatje kwam maken.

Pomerode.

Het evenemententerrein in Pomerode.

Als je Duits kent, kan je op het evenemententerrein ook Portugees leren.

In deze bloemenstruik kon je heel goed de fases zien van het bloeien van deze mooie bloemen.

Duits stereotype mozaïeken op de bankjes in het park in Pomerode.

Ongeveer 200 km ten noorden van Florianópolis ligt de historische stad São Francisco do Sul op het eiland São Francisco. Het eiland was ontdekt door een fransman in 1504 maar pas een eeuw later stichtten de Portugezen er een dorp. Er zijn nog veel koloniale gebouwen en straatjes uit die tijd behouden gebleven. Het eiland heeft een groot aantal oceaanstranden met voor elk wat wils van pootjebaden tot surfen. Het is er in het weekend erg druk met mensen uit de nabij gelegen steden Joinville en Curitiba. Volgens het toeristenburau zou er op het eiland geen camping zijn. Dit konden we niet geloven en begonnen zelf op onderzoek uit te gaan. Na een paar communicaties met gebruik van “handen en voeten” wist een jonge dame dat er bij Enseada Beach een camping was. Ze probeerde uit te leggen hoe je daar na toe moest rijden maar gaf het na enige tijd op. Wij waren een hopeloos geval. Ze stapte in de auto en maakte gebaren dat we haar moesten volgen. Na ongeveer 5 km stopte ze en zei dat we nu niet meer fout konden gaan als we maar rechtdoor bleven rijden. En inderdaad een tijdje later verscheen het bord “Tony Camping”. De campingbazin had een tamme papagaai die een paar keer per dag uit zijn kooi mocht. Ze liet trots zien dat haar papagaai ook graag regelmatig een douche neemt.

Één van de vele mooie straatjes in São Francisco do Sul.

Dit is wel een hele mooie decoratie bij het huisnummerbordje.

Een deel van Enseada Beach.

Zonder parasol heb je de schaduw van een boom hard nodig.

De campingbazin met haar huisdier.

De papagaai vond het heerlijk onder de douche.

Reisverslag 40 – Brazilië: van de grens tot het nationaal park “Aparados da Serra”

2011-02-16T19:59:00.002+01:00

Grensovergangen leveren altijd weer de nodige verrassingen op vooral omdat wij met onze eigen Camper rondrijden. Zoals ook weer deze keer van Uruguay naar Brazilië. Het begon al in Uruguay waar we bij de douane stopte om tijdelijk invoervergunning af te geven. We gaven het papier af en de dame begon direct weer een nieuw formulier in te vullen. Toen ze vroeg hoelang wil je wegblijven werd duidelijk dat ze we een tijdelijke uitvoervergunning kregen voor drie maanden. Zoiets was bij alle grensovergangen nog nooit vertoond. Bij de Braziliaanse grens was het nog gekker. We reden door een imposante poort de grens over maar er was niemand te zien. Tot grote ergernis van alle auto’s achter ons ging ik het gebouw binnen om een ambtenaar te zoeken. De man was heel vriendelijk en zei dat als we een stempel in ons paspoort wilde hebben en een tijdelijke invoervergunning voor de auto dan moesten we maar naar de politie en de douane gaan een paar kilometer verder op. Met een paar keer vragen vonden we in een parallel straat het politie kantoor. Bij het douane kantoor wilde de receptiejuf ons terugsturen naar de grens waar we net vandaan kwamen. Uiteindelijk kregen we een vriendelijke ambtenaar te spreken die een uur nodig had om de vergunning in te vullen. Je vraagt jezelf natuurlijk af, waarom doe ik zoveel moeite voor de stempels en de paperassen als je zomaar de grens over kan rijden. Het probleem is namelijk dat je niet weet wat er gebeurd, bij de grensovergang, als je Brazilië weer wilt verlaten.

Vanaf het noorden van Uruguay regende het elke dag met af en toe hevige buien waardoor soms gevaarlijke situaties op de wegen ontstonden. Ondanks de regen bleef de temperatuur aangenaam, ongeveer 25° C.

Zodra het even droog was kwamen de vlinders te voorschijn op de camping.

Kievieten zie je bijna overal in Uruguay en het zuiden van Brazilië.

Tot overmaat van ramp begon het dakluik van de ventilator te lekken. De afdichting was misschien al geruime tijd niet in orde maar als het niet of weinig regent merk je er niets van. De afdichtingkit was behoorlijk verteerd van de jarenlange hete zon op het dak. Gelukkig kon ik me herinneren dat iemand in het zuiden van Brazilië overnacht had bij een camperreparatie bedrijf. Na wat zoeken op de computer vond ik inderdaad de co-ordinaten van Sinostrailers in Novo Hamburgo. Op dat moment waren we daar maar 100 km vandaan. Op het punt van de co-ordinaten aangekomen stonden we voor de poort van Tourlife. Waren ze misschien van naam veranderd? Nee, het zijn concurrenten, zei later een Braziliaanse klant tegen mij, die er ook voor een paar reparaties was. Sinostrailers is een kilometer verderop. Maar ben blij zei hij, deze jongens zijn net zo goed en veel goedkoper dan Sinostrailers.

In 2 ½ uur hadden deze mannen de klus geklaard. Het meeste werk was het verwijderen van de oude kit.

Ria heeft niks met grote campers maar een wasmachine zou toch wel handig zijn.

Met Willkommen, Opa’s Restaurant en Eisenbahn bier denkt je niet in Brazilië te zijn.

Over een groot deel van de weg van Novo Petropolis naar Gramado staan aan beide zijden Hortencias. In Gramado vind je ze overal en overwoekeren soms de wandelpaden.

Deze foto is voor Piet, mijn buurman bedoeld. Hij is van plan een voorportaal voor zijn tourcaravan te bouwen. De Brazilianen weten hoe je zo iets aanpakt. Dus Piet ik hoop dat deze foto nog ziet voor je met bouwen begint.

De winkels en restaurants in Gramado weten hoe ze de aandacht op hun zaak moeten trekken.

120 km ten noordoosten van Gramado ligt het dorp Cambará Do Sul, de uitvalsbasis voor een bezoek aan het nationaal park “Aparados da Serra”. Op advies van het toeristenbureau overnachtten we hier bij Pousada Corucacas. Het is primair nog een grote boerderij met als nevenactiviteit een Pousada (klein hotel) en een kampeergelegenheid. Als het niet aldoor geregend had, hadden we graag nog een dag langer gebleven op deze mooie locatie.

Tussen de buien door maakte we een wandeling door het nationaal park met als hoogte punt de Cânion do Itaimbezinho. Een 600 – 700 m diepe en 5800 m lange kloof met twee mooie watervallen. De Nederlanders waren die middag goed vertegenwoordigd. We kwamen twee werknemers van DSM tegen die op zakenbezoek in Porto Alegre waren. En in het informatie centrum werkte een 2^de generatie Nederlandse Braziliaan Willem Kempers die ons in Nederlands het nodige wist uit te leggen.

Welkom in Cambará Do Sul.

Dit was het eerste waarschuwingsbord voor Dengue (knokkelkoorts) dat we zagen in Brazilië en het stond bij de ingang van een begraafplaats. Waarom daar? Toeval?

Pousada Corucacas.

Bij Pousada Corucacas met onze Braziliaanse vrienden Armando en Gláucia uit Barazinho.

Deze ongeveer 1,20 m. grote vogel zagen we even op de Pousada. Weet iemand hoe deze vogel met het mooie kuifje heet?

Hier is het antwoord van onze Braziliaanse vrienden:

The name of that bird is SERIEMA. It has an interesting history. The farmers said that when the Seriema sings a lot, means the end of the Raining season. It is a very shy bird and frequently avoid contact with the humans, but sometimes it is not true, because you took a very nice picture.

Op een afstandje een normale eend maar als je de kop van dichtbij bekijkt is hij wel heel bijzonder.

De Cânion do Itaimbezinho met de twee watervallen.

Armando and Gláucia.waren zo aardig om de namen van deze bloemen te mailen.

The Yellow Flower´s name is TIRIRICA-de-flor-Amarela (Hypoxis decumbens L.)

The other flower is the symbol of our State, its name is BRINCO DE PRINCESA, in english means Princess´ Earrings. (Fuchsia hybrida)

De 22 km lange onverharde weg van het nationaal park “Aparados da Serra” naar Praia Grande was heel slecht en door de regenbuien had er zich ook nog een beekje gevormd.

In Novo Hamburgo waren we al in de Duitse regio aangekomen. We reden verder via Novo Petropolis naar Gramado. De Duitsers vestigde zich hier vanaf 1824 en waren de eerste emigranten in deze regio. Later, vanaf 1870 kwamen ook de Italianen naar dit gebied. Het landschap rond Gramado is heel aantrekkelijk met bergen van rond 1000 m. Gramado doet er alles aan om het Duitse imago te behouden want het trekt veel Braziliaanse toeristen aan. Deze regio kent zowel een zomer als een winter toeristenseizoen omdat het in de winter één van de weinige plaatsen in Brazilië is waar wel eens paar centimeter sneeuw ligt.

Reisverslag 39 – Uruguay: van Punta del Este naar de grens met Brazilië.

2011-02-10T20:05:00.000+01:00

150 km ten westen van Montevideo ligt de mondaine badplaats Punta de Este. Gedurende het hoogseizoen zijn er vooral veel Argentijnen en ligt er elke dag wel weer een ander cruiseship.

Bij Punta del Este eindigt de Rio de la Plata (al lijkt het al honderden kilometers niet meer op een rivier) en begint de Atlantische Oceaan. In Punta del Este woont ook Hartmut, mijn gepensioneerde oud-collega. Onze laatste zakelijke ontmoeting was in Buenos Aires in 1992 en het was logisch om de gelegenheid waar te nemen om weer een beetje bij te kletsen over o.a. onze gemeenschappelijke tijd in Londen en zijn activiteiten in Uruguay.

Panorama van Punta del Este. Cruiseschepen kunnen er niet aanleggen en de passagiers moeten met bootjes naar de wal worden gebracht.

Punta del Este met rechtsonder de oud-collega’s aan het bijkletsen.

Op het strand van Punta del Este komt een hand te voorschijn uit het zand. De oorsprong hiervan is ons onbekend maar het zou wel eens een variatie kunnen zijn op de grote hand die in Chili uit de Atacama woestijn te voorschijn komt.

Van Punta del Este langs de kust naar het noorden, naar de grens met Brazilië, ligt de ene badplaats naast de andere, ieder met zijn eigen karakter en daardoor ook een eigen publiek. Na La Paloma, Valizas, Punta Diablo en Aqua Dulces, reden we naar het “Parque Nacional de Santa Teresa”. Dit nationaal park heeft zijn oorsprong in het fort “Fortaleza de Santa Teresa”. Het bestaat verder uit een groot en mooi aangelegd park met veel palmbomen en prachtige stranden. In een deel van het park is ruimte gemaakt voor een enorme grote camping met wel plaats voor 4000 tenten, caravans of campers.

Op de camping in La Paloma neemt men de registratie wel erg serieus. Er worden namelijk digitale fingerafdrukken genomen.

Nee deze mensen gaan niet op safari. Ze worden per 4x4 over de duinen vervoerd naar de autovrije badplaats en natuurpark Cabo Polonio.

Het strand van Valizas

Valizas met op de achtergond de hoge duinen van Cabo Polonio.

Het strand bij Aqua Dulces.

Ons overnachtingplaatsje in Aqua Dulces. Ria voelde er zich niet veilig omdat het te eenzaam was.

Het “Parque Nacional de Santa Teresa” met rechts de bloemenkas uit de 19^de eeuw.

Het fort “Fortaleza de Santa Teresa”. De Portugezen begonnen met de bouw in 1762 maar de Spanjaarden pikte het in 1763 in en bouwde het af. In de dertiger jaren van de vorige eeuw werd het gerestaureerd.

Dit deel van het fort vond Ria het leukste.

In het westen van Uruguay ligt ook het nationaal park “Quebrada de los Cuervos”, wat zo iets als kraaienkloof betekent. Maar er zijn helemaal geen kraaien te bekennen, wel een groot aantal gieren die boven de kloof cirkelen. In het park is een wandeling uitgezet waarbij je twee keer in de kloof naar het riviertje loopt en weer terug omhoog. Er zitten een aantal steile stukken in de wandeling, over rotsen maar gelukkig hangen er hier en daar touwen om jezelf omhoog te trekken of vast te houden bij de afdaling. Wij stonden met de camper in het park onder mooie grote populieren, tot om 10 uur s’avonds de parkwachter kwam met het advies om een stuk lager te overnachten en op enige afstand van de populieren, want het zou heftig gaan regenen met tegelijk harde wind tot mogelijk orkaansterkte. Dus besloten we met enige tegenzin om in te pakken en te evacueren naar een veiliger plaatsje. Misschien komt het wel doordat we goede slapers zijn maar we hebben geen regen gehoord en zelfs geen zuchtje wind gevoeld.

Foto’s van onze wandeling door de Quebrada / kloof.

Flora en fauna in het park “Quebrada de los Cuervos” - 1

Flora en fauna in het park “Quebrada de los Cuervos” - 2

Het (onveilige) plaatsje tussen de hoge populieren.

Boven de kloof vlogen talloze van deze gieren.

Reisverslag 38 – Uruguay: Colonia en Montevideo

2011-02-01T15:49:00.000+01:00

Met de vlucht naar Buenos Aires via Sao Paulo, van in totaal 15 uur, zijn we onze derde reis naar Zuid Amerika begonnen. Na een korte nacht in een hotel zijn we direct doorgereisd met de snelle veerboot naar Colonia del Sacramento in Uruguay om de camper uit de stalling te halen. Om zeker te zijn van een plaats voor de camper tijdens de volgende reispauze hebben we het contract maar verlengd tot september 2011. In de diverse internetforums waren namelijk meerdere reizigers op zoek naar een plaatsje voor hun camper in Uruguay. Nu ons eigen plaatsje veilig is durven we ze wel advies te geven.

Het mooie oude stadsdeel van Colonia del Sacramento.

Ons plan is ruwweg om van Colonia de kustweg van Uruguay te volgen naar de Braziliaanse grens. De eerste stop was de hoofdstad Montevideo met ongeveer 1,5 miljoen inwoners. In totaal heeft Uruguay 3,3 miljoen inwoners, dus bijna de helft woont in en rond de hoofdstad.

Om in grote steden een veilige overnachtingplaats te vinden is niet eenvoudig tenzij er een camping is. Maar volgens het internet zou er een goede plaats zijn bij de vuurtoren in Punta Carretas. Het bleek ook een mooi centraal punt te zijn om de stad te verkennen. In de paar uurtjes dat we er stonden kregen we bezoek van Duitsers, Brazilianen en ook aardige mensen uit Montevideo. Volgens de laatste stonden we er niet veilig en konden we beter bij het bewaakte “Estadio Centenario” gaan staan bij het voetbalmuseum. Dat vonden we te ver weg en we gingen naar de tweede keus uit de reisverslagen op het internet en wel naar de ANCAP benzinepomp “El Faro”. We stonden er nog maar net toen een vriendelijke man vroeg of we van plan waren hier te overnachten. We zeiden ja maar dachten oh nee, we moeten toch niet nog een keer verhuizen. Maat tot onze verbazing zei hij: ´Jullie hebben de veiligste plaats in Montevideo gekozen” en “Enjoy your stay in Montevideo” We hebben inderdaad van de mooie stad genoten. Wat ons betreft is Montevideo in 2009 terecht gekozen door het tijdschrift “The Economist” als de stad met de beste “Quality of Living” in Zuid Amerika.

Punta Carretas – Montevideo

“Mercado del Puerto” is niet zo bijzonder als de reisgidsen je doen geloven. Het is er wel erg druk omdat het tegenover de cruiseterminal ligt. De constructie bestaat geheel uit gietijzeren delen uit de gieterijen van Liverpool in 1867. Jammer genoeg is het geen markt meer maar één grote eettent.

Aan deze fontein in het centrum van Montevideo hangen honderden hangsloten. Volgens de legende blijven partners eeuwig met elkaar verbonden als je er een hangslot aanhangt met de initialen van beide partners. Maar wij zijn het bewijs dat het soms ook zonder hangslot lukt.

Plaza Indepencia met het standbeeld van Artigas die voor de onafhanklijkheid heeft gezorgd, het Palacio Salvo uit 1917 en de resten van de stadspoort uit 1746.

De timing van ons bezoek aan Montevideo was perfect omdat er om acht uur s’avonds de eerste Carnaval optocht van dit seizoen plaats vond. Om half elf hadden we het wel gezien omdat we alleen maar met moeite een staanplaats hadden bemachtigd en er na enige tijd niet veel variatie was in het optreden van de deelnemende groepen. We weten niet hoelang de optocht nog doorgegaan is maar in Rio de Janeiro duurt de optocht zo’n 6 uur. Het karakter van de optocht had veel gemeen met Nederland maar met de (schaarse) kleding natuurlijk aangepast aan het klimaat. Er waren veel muzikale en dansende groepen maar ook werden lokale gebeurtenissen uitgebeeld afgewisseld door reclame.

Het carnaval seizoen in Montevideo is het langste ter wereld en duurt meer dan 80 dagen.

De opening van het carnavalseizoen in Montevideo op 27 januari met de “Las Llamadas”optocht.

Als hij de voorkant neemt, dan neem ik de achterkant wel.

Reisverslag 37 – van Chili naar Uruguay

2011-01-11T17:24:00.001+01:00

We hadden een week nodig om van de Chuquicamata kopermijn in Chili, via Argentinië, naar Colonia del Sacramento in Uruguay te rijden. Een afstand van 2300 km. Ondanks de misleidende informatie op het internet en van camperreizigers onderweg, hadden we toch vrij snel een stallingplaats voor onze campers in Colonia gevonden.

We waren erg blij dat we deze loods gevonden hadden om de Campers te stallen. Onze Camper is 3 m hoog en zou volgens alle informatie die we onderweg gekregen hadden niet door de poort van 2.8 m kunnen.

Gelukkig bleek de poort 3.5 m hoog te zijn.

Na bijna acht hele gezellige weken namen we in Colonia afscheid van Berlinda en Rudi. Zij gaan nog heerlijk twee weken ontspannen aan het strand voordat ze ook naar huis vliegen.

Wij verbleven nog een paar dagen in het aantrekkelijke stadje Colonia.

Hier stonden we een paar nachten in Colonia, samen met Lynne en Martin uit Duitsland

We hadden nog wat tijd over en reden naar het dorpje Santa Ana, 20 km van Colonia.

Zonsondergang op het strand van Santa Ana.

De Catamaran - Veerboot van Colonia naar Buenos Aires.

In Hilton hotel in Buenos Aires kwamen we al een beetje in de kerststemming.

De thuisreis verliep niet zo soepel deze keer. We zaten al in de lounge op het vliegveld te wachten op het “boarding” teken, toen we te horen kregen dat de vlucht naar Parijs geannuleerd was. We namen het voorstel aan om te boeken op de vlucht via Frankfurt. Bij aankomst in Frankfurt was het een enorme chaos op het vliegveld vanwege de enorme hoeveelheid sneeuw. Er was die dag nog geen enkel vliegtuig vertrokken. De enige manier om die dag nog thuis te komen was met de trein.

Gedurende de afgelopen reis, van bijna 11 weken, bezochten we 5 landen (Argentinië, Chili, Bolivia, Peru en Uruguay) en reden we 9800 km. De paarse lijn geeft de route aan. Door te klikken aan de kaart kan deze vergroot worden.

Eind januari hervatten we onze reis door Zuid-Amerika en zijn dan van plan om van Uruguay naar Brazilië te rijden. Hopelijk zijn we dan met Carnaval in Rio de Janeiro.

Reisverslag 36 – Chili : Arica, Iquique en Chuquicamata.

2010-12-07T21:31:00.008+01:00

Van de grensovergang van Peru naar Chili hebben we nog 3000 km te gaan naar Colonia del Sacramento in Uruguay, de plaats waar we hopen een stallingplaats te vinden voor onze Campers. Tot voor kort was de Buenos Aires regio favoriet om campers te stallen. Maar sinds de Argentijnse douane bij verschillende grensovergangen niet langer een verblijfsvergunning voor campers van 8 maanden afgeeft is Uruguay een alternatief omdat de douane daar nog steeds een vergunning van 12 maanden afgeeft. Bovendien stijgen de stallingkosten in Buenos Aires de pan uit. We zullen dus haast moeten maken met het rijden van de 3000 km omdat we niet alleen tijdig in Buenos Aires moeten zijn om onze vlucht te halen maar ook nog voor die tijd een geschikte stallingplaats in Uruguay moeten vinden. We besloten niettemin om nog een kort bezoek te brengen aan de steden Arica en Iquique en de kopermijn in Chuquicamata en dan zonder verdere “site seeing” door te rijden naar Uruguay.

Ja, we zijn nu weer in Chili.

Het noorden van Chili hoorde tot de 19de eeuw bij Bolivia en Peru. Chili pikte het gebied in tijdens de “War of the Pacific” van 1879-84. Zoals altijd waren er smoesjes om de oorlog te beginnen (denk maar eens aan het “weapons of mass destruction” smoesje) maar het echte doel was om de nitraat / salpeter mijnen (kunstmest) in bezit te krijgen om nog maar niet te spreken van de grootste kopererts voorraden ter wereld.

In Arica zijn destijds de beslissende gevechten gevoerd en wel speciaal om de “El Morro de Arica” een 110m hoge rots aan de haven.

Dankzij het visafval, in de haven, kunnen we genieten van de zeehonden en de pelikanen.

Panorama van Arica vanaf de rots “El Morro de Arica”

Dit is niet “moeder’s mooiste” en wat hij doet is nog smerig om te zien ook: dode zeehonden eten.

In het gebied rond Arica zijn een aantal Geogliefen te zien zoals deze figuur in de buurt van Huara, van een man (El Gigante de Atacama) van 30m van ongeveer 900 A.D.

Iquique is de populairste badplaats van Chili. Er zijn grote stranden waar zowel surfers als zwemmers aan hun trekken komen. Het zomerse klimaat speelt natuurlijk ook een belangrijke rol. In de 19de eeuw was Iquique een zeer welvarende stad als export haven voor nitraat en andere mineralen. De mooie houten huizen in de binnenstad getuigen nog van de vroegere rijkdom en de buitenlandse invloed. In de straat met de mooie houten huis besloten we op een terrasje iets te eten. Het bord met “Promotie Menu 2400 (Euro 4 )” had onze aandacht getrokken. Drie van ons bestelde dit menu. Toen de rekening kwam stond er 3 x 3500 op. Toen we zeiden dat er een foutje op de rekening stond, zei de serveerster: “nee, na 5 uur kost dit menu 3500” Toen we vroegen waar dit stond, kwam er geen antwoord. In tussen zagen we achter ons een andere serveerster de prijs van 2400 op het bord uitvegen. Er vielen daarna nog al wat woorden (in diverse talen) en je mag raden hoeveel we betaald hebben.

Onze overnachtingplaats bij een Paragliding school in Iquique met uitzicht over de oceaan.

Dit strand in Iquique was leeg, waarschijnlijk vanwege de hoge golven en gevaarlijke stroming.

We waren nog getuige van een doopceremonie.

Iquique behoort tot de tien beste plaatsen ter wereld voor paragliding.

Aan dit strand in Iquique was het heel druk.

19^de eeuwse huizen uit de glorie tijd van Iquique.

De kopermijn Chuquicamata was jaren lang de grootste kopermijn ter wereld maar sinds kort heeft een andere mijn in Chili die eer overgenomen. De mijn wordt sinds 1911 geëxploiteerd. Eerst door het Amerikaanse maatschappij Anaconda en sinds de nationalisatie in 1971 door Codelco. De mijn ligt midden in de Atacama woestijn, 20 km ten noorden van Calama. Bij de mijn ligt het stadje met dezelfde naam, compleet met kerken, banken, winkels en een sportstadium. In 2000 leefde er 25.000 mensen en sinds 2008 niet eentje meer. De veranderde gedachten over de luchtvervuiling en de invloed op de gezondheid van de mensen in Chuquicamata hebben er voor gezorgd dat alle werknemers en hun gezinnen nu in Calama wonen. Chuquicamata is nu een “Ghost Town”. Er is veel belangstelling om de mijn te bezoeken maar gelukkig waren wij er buiten het seizoen. We kregen de laatste 4 van de in totaal 40 kaartjes die er zijn per dag. Wat het meeste opvalt tijdens het bezoek is dat alles groot is. Heel groot! De “open pit” (oppervlakte mijn) is een ovaal gat in de grond van ongeveer 5 km bij 3 km en 1km diep. Je ziet o.a. tientallen trucks het kopererts in rondjes uit de mijn naar boven rijden. Ondanks dat de trucks 400 ton erts kunnen vervoeren en de banden 3 m groot zijn, lijken ze niet groter als “dinkey toys”.

Het bezoekerscentrum van Codelco in Calama. Vanaf hier word je per bus vervoerd naar de mijn.

Zodra we de mijn binnenreden werden we verzocht de helm op te zetten. Het was grappig, maar wat is in “godsnaam”de zin hiervan.

Een deel van het “gat” van de mijn. De huizenhoge trucks zijn nauwelijks te zien.

Nog een kijkje in het “gat”.

Een 400 ton truck.

Nog een voorbeeld dat alles groot is in Chuquicamata.

Wij waren ook in Chuquicamata.

Reisverslag 35 – Peru : Cusco, Colca Canyon en Arequipa.

2010-12-03T15:01:00.002+01:00

Het internet is vol met negatieve ervaringen met Zuid-Amerikaanse politieagenten. Hier is een keer een positieve ervaring: kort voordat we de grens overgingen naar Peru, ontdekte we dat we geen autoverzekering hadden voor Peru. Tot nu toe waren alle landen gedekt door dezelfde Polis. In Puno, de eerste stad over de grens konden we met enige moeite een verzekering afsluiten. Omdat we de volgende dag Puno wilde verlaten was de Polis niet tijdig klaar maar geen nood, we konden onderweg naar Cusco, in Juliaca, de polis ophalen. Men had ons gezegd dat het adres aan de doorgaande weg lag in Juliaca. Toen we dachten in de buurt te zijn aangekomen, vroegen we een politieagent naar het adres. Hij zei: “loop maar even mee”. Maar we stonden in een drukke straat, op een plaats waar we niet stil mochten staan en zeker niet parkeren. “Geen probleem” zei de agent, “laat de Campers maar staan”. Bij het kantoor aangekomen was het nog dicht en zou het pas over een half uur open gaan. Tot onze verbazing mochten we de Campers laten staan tot het kantoor open ging en we de polissen ontvangen hadden. Al die tijd blokkeerde we één van de twee rijbanen, van een drukke doorgaande weg tijdens het spitsuur.

Boerderijen in de omgeving van Puno. Ze hadden boven de ingang en op alle gebouwen deze twee dieren staan wat volgens de Capitool gids ossen zouden moeten zijn. De betekenis hiervan is ons niet duidelijk geworden.

We zien regelmatig bijzondere bloemen en planten.

Even voorbij Puno, in de richting Juliaca, ligt het dorp Sillustani aan het Umayo meer. Het dorp is bekend vanwege de “Chullpas” graven die op een verhoging boven het meer liggen. De graven hebben de vorm van torens tot wel 12 m. hoog. Ze werden gebouwd door de Colla stam om hun leiders in te begraven samen met hun waardevolle bezittingen en voedsel. Een deel van de torens is aan de buitenkant bekleed met nauwkeurige gebeeldhouwde blokken die doen denken aan de bouwwijze die later ook de Inca’s toepasten

De “Chullpas” in Sillustani.

Het Umayo meer.

Cusco, gelegen op 3330 m. is de archeologische hoofdstad van de Americas en de oudste stad die continue bewoond geweest is. Het was ook de hoofdstad van het Inca Rijk en dat is duidelijk te zien aan de bouwstijl. Je kunt er eindeloos wandelen door de smalle straatjes en genieten van het uitzicht op Plaza de Armas. De meeste mensen bezoeken Cusco omdat ze Machu Picchu willen bezoeken, de oude Inca stad. Terwijl Rudi en Berlinda een paar dagen naar Machu Picchu gingen, hebben wij het rustig aan gedaan en een paar dingen van de Camper laten repareren. Wij waren namelijk in 2000 al een keer in Cusco en Machu Picchu.

Cusco Panorama.

Cusco, Plaza de Armas – 1

Cusco, Plaza de Armas – 2

We kregen dagelijks bezoek op de camping in Cusco.

Een vredige demonstratie in Cusco.

Hier is het Hollandse restaurant dat we tevergeefs in Sucre (Bolivia) gezocht hebben. Zie reisverslag 33.

Deze bijzondere hoeden worden o.a. door de vrouwen in de vallei ten oosten van Cusco gedragen.

Mooie smalle straatjes in Cusco. Minder leuk als je er soms met de Camper door moet!

Colca Canyon is met 3400 m., één van de diepste canyons ter wereld en meer dan twee keer zo diep als de Grand Canyon in Noord-Amerika. Om er te komen, rijd je langere tijd boven de 4000 m. en moet je een pas over van bijna 4900 m. In het minder diepe deel van de canyon wordt landbouw bedreven op terrassen van bijna duizend jaar oud. De weg langs de canyon is heel slecht maar je wordt beloond door de mooie uitzichten. Bij het uitzichtpunt “Cruz del Condor” kun je in de morgen en laat in de middag, condors zien zweven op de thermiek, op zoek naar prooi.

Op weg naar “Cruz del Condor”.

Cruz del Condor

Nog een paar andere vogels bij Colca Canyon.

De vrouwen in de Colca Canyon dragen mooie klederdrachten. Deze souvenir verkoopsters, in de prachtige geborduurde jurken en bijpassende hoedjes, komen uit het westen van de canyon.

Het rijden langs de canyon was niet eenvoudig. Hier kwamen we op een smalle helling koeien en een bus tegen.

In Arequipa stonden we weer eens op een gevaarlijk punt stil langs de weg omdat we ons overnachtingplaatsje niet konden vinden, toen een motorpolitie ons benaderde. We vertelde hem ons probleem en hij vroeg ons hem te volgen. Het duurde ongeveer 20 minuten eer hij ons door drukke stad naar de poort van het “Hostal de la Mercedes” geloodst had. Ook hij moest onderweg nog een paar keer vragen waar het was. De laatste keer dat hij het bij een garage vroeg, stonden we maar100 m. van de poort vandaan.

Achteraf was het hostal duidelijk te herkennen. Maar op de hoge poort naar het parkeerterrein stond niets.

Op dit plein zaten we op de tweede verdieping van de galerij koffie te drinken toen met veel kabaal een oranje massa ons naderde. Zou het Nederlands elftal misschien in Peru spelen?

De Oranje massa.

Het bezoek aan het klooster Santa Catalina in Arequipa was heel interessant . Het is een heel bijzonder klooster waar je ook mooie kleurrijke foto’s kan maken. Het was gebouwd in 1580 en uitgebeid in de 17de eeuw. Het klooster accepteerde alleen dochters van de beste Spaanse families en ze moesten ook nog een aanzienlijke som geld meebrengen. Ze leefde heel uitzonderlijk. Ze hadden allemaal hun eigen woning en een aantal bedienden. Er leefde ongeveer 150 nonnen en 300 bedienden, meestal zwarte slaven. In 1871 stuurde de paus een strenge non naar Arequipa om hier verandering in de brengen. De bedienden werden afgeschaft en de nonnen moesten gemeenschappelijk leven en zelf alle werk doen. Doordat elke non haar eigen woning had is het vandaag nog een enorm groot complex van 20.000 m².

In Santa Catalina bij het begin van de rondleiding.

Santa Catalina – 1

Santa Catalina – 2

Kolibri in de kloostertuin.

Deze brug in Arequipa is door meneer Eifel (vande Eifeltoren) ontworpen, gemaakt in Frankrijk en naar Arequipa verscheept. Het doel van de brug is niet duidelijk want hij loopt over een plantsoen in een woonwijk.

Peru is blij dat we op bezoek waren. Wij ook!!